2/7/09

Η μετακίνηση στην πόλη…




Μου ζήτησαν τα παιδιά να παραλάβω και εγώ μια από τις ομάδες που θα πηγαίνανε Κερκίνη.
Θα έπρεπε να πάρω τα παιδιά της Ισπανίας και να πάμε από Φιλλίπου με Αριστοτέλους Εγνατία να πάρουμε το λεωφορείο να πάμε στο Σταθμό των τρένων.
Δεν μου είπαν πριν πάω ότι τα άτομα από αυτό το γκρούπ έχουν κινητικές δυσκολίες.
Συνηθισμένος λοιπόν να περπατάω και να ελίσσομαι άνετα στην πόλη
ποτέ δεν θα μπορούσα να φανταστώ ότι 10 μέτρα απόσταση θα ήταν τόσο δύσκολα.
Δεν μπορούσαμε να περάσουμε από τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα.
Παντού λακκούβες, δεν υπήρχε ράμπα στο λεωφορείο.
Ταλαιπωρηθήκαμε πάρα πολύ και ομολογώ ότι για πρώτη φορά κατάλαβα πόσο δύσκολο είναι να περπατάει κάποιος με πατερίτσες και καροτσάκι σε μια σύγχρονη μεγαλούπολη.

5 σχόλια:

Hfaistiwnas είπε...

Το ξέραμε θεωρητικά.. να τώρα που το λες, βλέπουμε τα πρακτικά προβλήματα..

Not me είπε...

Εδώ δεν μπορούμε να περπατάμε μαζί δίπλα δίπλα θα μπορούν οι άνθρωποι με κινητικές δυσκολίες?
Κλασσικές περιπτώσεις σταρχιδισμού από όλους μας.Λες και δεν υπάρχουν,ή μήπως δεν θα θέλανε κάποιοι να υπάρχουν?

x-oyranoy είπε...

πρακτικως, παντα θα αντιμετωπιζουν προβληματα στην μετακινηση τους αυτα τα ατομα

μη νομισετε οτι και εξω ειναι ολοι οι δρομοι σχεδιασμενοι και προμελετημενοι για ζωη χαρισαμενη. Παιδια αυτα ειναι παραμυθια.
Μονο στην Αμερικη θα βρεις ισως τετοια σχεδια πολεων που υπαρχει η δυνατοτητα, ο χωρος και η παιδεια σε τετοιου ειδους θεματα.

Λυπηρο μεν αλλα για αυτους τους ανθρωπους ειναι η καθημερινοτητα τους, εμας μας ξενιζει γιατι απλουστατα δεν ειναι δικη μας.

pisoglendis είπε...

δεν ξέρω για την Αμερική δεν έχω πάει αλλά στη Γερμανία ειναι σχεδόν ιδανικά τα πράγματα.
Κανεις Γερμανός δεν παρκάρει όπου θέλει
έχει μπάρες παντού σε όλα τα κτίρια και τα καταστήματα
και έχει ειδες διαδρομές μόνο για άτομα με κινητικές δυσκολίες μέσα στην πόλη.

Το λαγωνικό είπε...

Σίγουρα αυτά τα άτομα θα έχουν πάντα προβλήματα στην μετακίνησή τους, όπως λέει ο εξ'ουρανού, ακριβώς όμως γιαυτό πρέπει να σε κάθε ευκαιρία να κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας και να τους βοηθάμε αλλά όχι να τους λυπόμαστε, η λύπη δεν βοηθάει. Έχω αδελφή της μητέρας μου ανάπηρη και έχει χρειαστεί πολλές φορές να την βοηθήσω. Είναι μάθημα ζωής η παροχή βοήθειας σε ΑΜΕΑ, καλό θα ήταν να το περνούσαμε όλοι κάποτε.

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget