21/9/09

Λουκάς Θεοδωρακόπουλος "Ποιήματα"


Η Σάρκα και ο ξένος

Πονούμε αυτή τη σάρκα που μας δυναστεύει

την κανακεύουμε , την αγαπάμε.

Ανησυχούμε μην της λείψει το νερό

να μην την βρει ο κακός αέρας

Γ αυτο την ντύνουμε με ρούχα καθαρά

τη φράζουμε οσο γίνεται τις χαραμάδες

προπάντων να μην μπεί ο "Απρόοπτος Ξένος"

Οσο γ αυτον που κατοικεί στο βάθος

φροντίζουμε να τον ξεχνούμε.

Πνιγμός

Μου φύλαγε τα χέρια σαν ηθοποιός

με τέτοια τρυφερότητα

τέτοια εγκατάλειψη κι απαντοχή

που ένιωθα να πνίγομαι

απο ευχαρίστηση και τρόμο.

Μαυτη την ίδια τρυφερότητα

με γκρέμισε απο την γέφυρα στον ποταμό

την άλλη νύχτα.


Αφελείς


Οι αφελείς ρωτάνε τι σου βρίσκω

πως γίνεται να με κρατάς εσυ εμένα

Δεν σ έχουν κατοικήσει δε σε ξέρουν

Δεν υποπτέυονται τους κήπους σου

τις μέλλισες που κρύβεις στις φωλιές σου.

Αντέχει

Κάθε σου πράξη μια εκπτωση

Κάθε σου βήμα μια πτώση

Κουρελιασμένο λάβαρο

κατάντησε ο ερωτάς μου

Κι όμως αντέχει

2 σχόλια:

Hfaistiwnas είπε...

Εκτός από το πρωτελευταίο τα υπόλοιπο έχουν λυπηρή διάθεση.. ειδικά τα δύο πρώτα..
Ωραία γράφει...

pisoglendis είπε...

ειναι πολύ αξιόλογος άνθρωπος το κατάλαβα απο την συνεργασία μας με το περιοδικό

επίσης διάβασα και το βιβλίο του τον Καιάδα

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget