20/1/10

Στο δρόμο


Ήμασταν 16 στα 17 και δεν μας ένοιαζε τίποτα.
Απλά να περνάνε οι μέρες με ένταση και καταχρήσεις.
Καφέδες , ποτά και τσιγάρα
Βόλτες σε σπίτια μπάρ, cinema και αλητεία στο δρόμο.
Ο Νίκος έκανε καμιά βίζιτα στο πάρκο ,
ο Λευτέρης πήγαινε σε σπίτια στα τζουρά και το Λαικον.
Τράκες , κερασμένα ποτά από τις πουρές και τους κωλομπαράδες ,
πλατεία Ναυαρίνου και γρασίδια στο Πανεπιστήμιο.
Ζούσαμε με δανεικά ,
με αυτοκίνητα άλλων,
μηχανάκια χωρίς δίπλωμα
ρετσίνα και μπύρα στις αφραγκίες
camel όταν είχαμε αλλιώς Καρέλια.
Τίποτα δεν μας απασχολούσε σοβαρά.
Τίποτα δεν ήταν μόνιμο
ούτε ο πόνος
ούτε και η αγάπη.
Παίζαμε όπως κάνουν τα παιδιά
Χωρίς μέλλον
μόνο το παρόν.
Δύσκολα χρόνια
απροσάρμοστα
επικίνδυνα.
Με την παρατήρηση από απόσταση ασφαλείας
έρχεται η νοσταλγία
και η γοητεία
ενάντια στην σημερινή
λίγο ενοχλητική "τακτοποίηση".

7 σχόλια:

Aunt Donna είπε...

ποσο δικιο εχεις ρε μωρο...

Hfaistiwnas είπε...

Με την δική τους ομορφιά..

stathmarxis_apo_patra είπε...

Χεχε, δηλαδή την κάνατε από μικροί αυτή τη δουλειά...

pisoglendis είπε...

θεια Ντόνα μην διαβάσεις για πιάτσες και τεκνά..
σχολιάζεις..
αχαχαχ

pisoglendis είπε...

σταθμάρχη τι να κάνουμε οτι μπορούμε κάνουμε

Ephemeron είπε...

Ωραιο το κειμενο!!! :)

Not me είπε...

Οι ιστορίες από τα παλιά που κατά καιρούς αναφέρεις έχουν μια δόση γλυκιάς μελαγχολίας και πίκρας ίσως μερικές φορές..
Ο δρόμος είναι η πραγματική και ζωή και αλίμονο σε όποιον δεν περπάτησε σε αυτόν.

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget