21/2/10

A single man


μην το χάσετε ...
καταπληκτική σκηνοθεσία , μουσική , ερμηνείες σενάριο.


Καθημερινή

Το κινηματογραφικό ντεμπούτο του πρώην καλλιτεχνικού διευθυντή του οίκου Gucci Τομ Φορντ είναι μια φωτεινή ταινία που αποπνέει μια διακριτική αίσθηση μελαγχολίας. Στο «Ενας μοναχικός άντρας» ο Φορντ μεταφέρει στην οθόνη ένα βιβλίο του Κρίστοφερ Ισεργουντ, σκηνοθετώντας σαν ένας συλλέκτης εικόνων γοητευμένος από το μοντέρνο σινεμά των σίξτις. Στο στυλιζαρισμένο σύμπαν που επινοεί, το κέντρο βάρους είναι ο ηθοποιός Κόλιν Φερθ, ο οποίος δίνει την καλύτερη ερμηνεία της καριέρας του και είναι υποψήφιος για Οσκαρ.

Το 1962, τις ημέρες που ο κόσμος περίμενε τα χειρότερα από την κρίση στον Κόλπο των Χοίρων, o Τζορτζ Φάλκονερ, ένας Βρετανός φιλόλογος που διδάσκει στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, ζει το κρισιμότερο εικοσιτετράωρο της ζωής του. Εχει προηγηθεί η είδηση της θανάσιμης ανατροπής του αυτοκινήτου του εραστή του και η απόφασή του να αυτοκτονήσει. Πριν από το μοιραίο διάβημα, όμως, πρέπει να διευθετήσει τις λιγοστές τυπικές εκκρεμότητες της ζωής του. Η τελευταία ημέρα του Τζορτζ είναι καταθλιπτική (ευτυχώς μόνο γι' αυτόν, όχι για τους θεατές της ταινίας) αλλά επιφυλάσσει και εκπλήξεις.

Στο φελινικό «8½», ο Μαστρογιάνι ξυπνάει σε μια κρίση άγχους σε ένα νοσοκομείο και στη συνέχεια ξαναζεί ονειρικά το παρελθόν του. Ο Φερθ μάς τον θυμίζει. Ο ήρωάς του, που δεν βρίσκει νόημα πια στη ζωή, δεν σκιαγραφείται ψυχολογικά αλλά με τους όρους ενός μοντέρνου σινεμά που απέχει παρασάγγας από το μελόδραμα αλλά και από το ψυχολογικό δράμα.

Το καλύτερο στήριγμα του Βρετανού ηθοποιού είναι η Τζούλιαν Μουρ στο ρόλο μιας ώριμης γυναίκας, που ποθεί τον Τζορτζ παρότι γνωρίζει για την ομοφυλοφιλία του. Η φωτογραφία του Εντουαρντ Γκρο είναι άριστη. Το ίδιο ισχύει και για τη μουσική, που έγραψαν ο Σιγκέρου Ουμεμπαγιάσι (συνεργάτης του Γουόνγκ Καρ Γουάι στο «2046» και στην «Ερωτική επιθυμία») και ο Αμπέλ Κορζενιόφσκι.

Πρώτο θέμα

Εντυπωσιακό σκηνοθετικό ντεμπούτο του σωτήρα του οίκου Gucci, και σύγχρονου θαυματοποιού της μόδας, 49χρονου σχεδιαστή Τομ Φορντ που παραδίδει μαθήματα δημιουργικής συγχώνευσης συναισθήματος, στιλιζαρίσματος και ουσίας, διασκευάζοντας ένα γκέι μυθιστόρημα της δεκαετίας του 60, γύρω από το συναισθηματική καταιγίδα ενός βρετανού καθηγητή πανεπιστημίου στο Λος Άντζελες, μετά το θάνατο του συντρόφου του, που ετοιμάζει την δική του αναχώρηση από τα εγκόσμια. Λεπτομέρειες, φωτοσκιάσεις και ψυχικοί ψίθυροι μιας ιαπωνικής αυστηρότητας πένθιμης ρουτίνας, στο χείλος του απόλυτου κενού. Πορείες μνήμης μέσα στην ομίχλη του συναισθηματικού πόνου και της μοναξιάς της ανθρώπινης φύσης, συναντήσεις χαρμολύπης με μεθυσμένες φίλες στο λυκόφως της σικάτης κοσμικοσύνης και προσπάθειες επαναπροσδιορισμού της ελπίδας, και της επιθυμίας για ζωή. Πολύ περισσότερο από gay ψυχόδραμα, το «Ένας άντρας Μόνος» είναι ένας πανανθρώπινος στοχασμός πάνω στη γλυκόπικρα παράλογη φύση της ζωής, του έρωτα και της μνήμης, σαν φωτογραφική αποτύπωση σε στιλάτες αλλά παλλόμενες εικόνες των διακυμάνσεων της ανθρώπινης αντιληπτικότητας απέναντι στον σκηνοθετικά ρυθμιστικό ρόλο του φωτός. Με τον Κόλιν Φερθ στο κέντρο, να δίνει μια υποδειγματική ερμηνεία συναισθηματικού ελέγχου και εκλεκτών αποχρώσεων, και την Τζούλιαν Μουρ, να λάμπει μέσα στο εύθραυστο και παρακμιακά ποπ 60’s αμπαλάζ της. Και την ερώτηση του δικηγόρου του διαβόλου, παρά τα επί μέρους εκλεκτά συστατικά, να παραμένει όσον αφορά το δόκιμο της εξαγωγή πανανθρώπινων ερωτημάτων και προβληματισμών, μέσα από την επιλογή μιας αστικά τακτοποιημένης εικονογράφησης, καθρέφτη αντανάκλασης της ευζωίας των ευλογημένων πρωταγωνιστών ενός κομματάκι μετέωρου δραματουργικά μέσα στην υπερβάλλουσα λογοτεχνικότητα των προθέσεων του, ταξιδιού. Βραβείο «αδελφή Λιοντάρι» (queer lion) για τον Τομ Φορντ στο τελευταίο φεστιβάλ Βενετίας και ερμηνείας για τον Κόλιν Φερθ ο οποίος είναι υποψήφος και για το Όσκαρ Α Αντρικού ρόλου.


Σινεμα

http://www.youtube.com/watch?v=eafJ4jvf-sY

5 σχόλια:

Leviathan είπε...

diavazo ta kalitera padou gia ti tainia! prepei na to do! kalimera!

Ephemeron είπε...

Πολυ καλη!!!

gay super hero είπε...

Το βραβείο "αδελφή Λιοντάρι";

Θου Κύριε...

bear είπε...

Ολοι όσοι την είδαν μου είπαν τα καλύτερα.
Δεν την έχω δει ακόμα. Το Σαββατοκύριακο θα την δω.

Mary είπε...

Την είδα πριν από μερικές εβδομάδες, όταν πρωτοπαίχτηκε εδώ στο Σαν Ντιέγκο, και την έχω συστήσει σε όλους όσους ξέρω. Πολύ ωραία ταινία και του αξίζει η υποψηφιότητα για Όσκαρ του Colin Firth.

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget