18/3/10

Θεσσαλονίκη


Της Άννας Δαμιανίδη
ΤΑ ΝΕΑ

Ετοιμάστηκα για βόρειο κλίμα και βρέθηκα σε μια λιακάδα που κάνει τα πράγματα να φαίνονται καινούργια, σα να τα γεννά κάθε πρωί το αεράκι του Βαρδάρη. Αλλά μπορεί να μην είναι Βαρδάρης, μπορεί να είναι ένα ανώνυμο αεράκι που φτάνει από ένα ανώνυμο βουνό. Να ήταν όλα ανώνυμα, σκέφτεσαι κάποια στιγμή κουρασμένος από τα ονόματα που τα θυμίζει το αεράκι, και να βάζαμε καινούργια ονόματα σε όλα, σαν ποιητές αυτόματης ποίησης που προσπαθούν να κάνουν συνειρμούς. Να μέναμε με τη μνήμη κενή μπροστά στο βουνό αυτό που ξεχωρίζουν τα δέντρα του ένα ένα σα ζωγραφισμένα και την πόλη που σχεδιάζεται από κάτω, τη θάλασσα που ξανοίγεται μακριά και σταματάει σε κείνο το χιονισμένο βουνό, α, πώς το λένε να δεις. Να τα ονομάζαμε όλα από την αρχή, έτσι όπως μοιάζουν στα μάτια μας φρέσκα, ανέγγιχτα, περίλαμπρα...

Ύστερα ακριβώς από τις ίδιες εικόνες φτάνουν και οι λέξεις χορός, συνοδεία, οι ιστορίες, οι πληγές, οι αναμνήσεις, η λήθη και η μνήμη, η επίσημη λήθη και η επίσημη μνήμη.

Θεσσαλονίκη, πόλη των φαντασμάτων, όπως την έχει πει ο Μαζάουερ. Άλλο όνειρο τώρα, καθώς ωριμάζει η μέρα, να αφήσουμε τις λέξεις και τα ονόματα να υπάρχουν ανεμπόδιστα. Χωρίς ταμπού, χωρίς προκαταλήψεις. Δεν είναι εύκολο, αλλά τόσα χρόνια τώρα υπάρχει ειρήνη στην περιοχή, δουλεύουν τα πανεπιστήμια, βγάζουν κάθε μέρα αλήθειες στο φως και δουλεύουν και άλλα πράγματα, λιμάνια, τρένα, μαγαζιά, μαζεύουν και μοιράζουν, το Φεστιβάλ προβάλλει ταινίες συνεχώς. Ας φτάσει λοιπόν και η στιγμή να αντικρύσουμε όλες τις ιστορίες της πόλης με τον ελάχιστο δυνατό πόνο, όλα της τα φαντάσματα με φιλική συγγνώμη, κι ας τα αφήσουμε να μας συγχωρήσουν κι αυτά, σ΄ αυτή την τόσο αληθινή πόλη, την τόσο ταυτόχρονα παραμυθένια.
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget