9/5/10

Πισωγλέντης


1.Τα πικρά δάκρυα της Πέτρα Φον Καντ

Είχε πάει με διάφορους τύπους –όχι ότι δεν το ήθελε- αλλά περισσότερο το έκανε για να δει πως θα αντιδράσει εκείνη.
Δεν μπορούσε να καταλάβει πως οι θυσίες της δεν ήταν αρκετές.
Τις είχε πάρει ότι μπορεί να ζητά η ψυχή ενός ανθρώπου. Ρούχα βιβλία διακοσμητικά εσώρουχα κολόνιες.
Πήγαν και διακοπές μαζί.
Δεν είχε καταφέρει όμως τίποτα.

Τελικά το πήρε απόφαση ….
Σε πέντε μήνες είχε βρει γκόμενο , είχε αρραβωνιαστεί , άλλαξε τηλέφωνο.
Ποτέ δεν μας ξαναμίλησε…
Είχε καταφέρει για να μην πληγώνετε να μισήσει πρώτα εμάς και μετά τον εαυτό της.

2.Ταυτότητες και ρόλοι...

Μα αυτοί με τους οποίους πηδιόμουν δεν ήταν gay με την ευρεία έννοια του όρου του είπα.
Πως είναι δυνατόν ? Δεν ήταν άντρες που πήγαιναν με έναν άντρα?
Αρα ότι και να λες ήταν gay.
Όλοι αυτοί τους οποίους έβρισκα στα πάρκα , τις πλατείες , ανάμεσα στα στενά των Μπουρδέλων και τα φθηνά σκυλάδικα , ήταν χαμένα κορμιά, απλά αλήτες, παράσιτα της κοινωνίας.
Ήταν άνθρωποι που προσπαθούσαν να πείσουν τον εαυτό τους ότι μπορεί σ αυτή τη ζωή να έχουν ακόμα μια ευκαιρία.
Και το ξέρεις πάρα πολύ καλά ότι αυτό δεν είναι gay.

3.Το αγόρι του Λούνα Πάρκ
- Έχεις πολύ ωραίο σώμα του είπα.
- Και να φανταστείς ότι δεν γυμνάζομαι , είναι απο την δουλειά μου απάντησε και χαμογέλασε παίρνοντας εκείνο το ύφος που έχουν τα παιδιά όταν κάνουν μια σκανδαλιά.
- Και που δουλεύεις ? Ρώτησα
- Σε όλη την Ελλάδα. Όπου υπάρχουν Λούνα Πάρκ. Στήνω και ξεστήνω τα μηχανήματα.
Κάπως έτσι ένιωσα μετά από καιρό πως έκανες και για εμάς.
Πρώτα η μουσική και οι φωνές , μετά ένα – ένα τα φώτα
και στο βάθος εσύ να παλεύεις με τα “συγκρουόμενα” και την μπαλαρίνα.
Δύσκολη Δουλειά αλλά κάποιος πρέπει να την κάνει... κάποιος πρέπει να είναι εκεί όταν τελειώνει το όνειρο.

4. Μπορώ

Είχανε γνωριστεί πριν δυο μέρες
Τον σύστησε σε όλους.
Πιο πολύ τώρα τον βλέπαμε παρά άλλοτε.
Τώρα έχω δεσμό έλεγε και ακουγόταν τόσο περήφανος αλλά και ψεύτικος μαζί.
Δεν το έκανε γ αυτόν αλλά για τους άλλους.
Έπρεπε να αποδείξει ότι μπορεί.
Έπρεπε να πιστέψουν όλοι ότι είναι κανονικός άνθρωπος.
Γιατί δηλαδή τι παραπάνω έχουν οι άλλοι?

Χώρισε σε δυο εβδομάδες.
Απόδειξε όμως σε όλους ότι αν θέλει μπορεί.
...έπρεπε να φύγει … τον περίμενε το πάρκο.

5. Σκέψεις ενός λευκό ταβανιού


Πέρασα αρκετές ημέρες κοιτάζοντας απλά το ταβάνι
Είχα δει ότι dvd υπήρχε , διάβασα ότι βιβλίο είχα ,
τι άλλο να κάνω με το διάστρεμμα να με έχει καθηλώσει στο κρεβάτι?
Σκέφτηκα πως όλοι και όλα τρέχουν γύρω μου να προλάβουν -άραγε τι? – όλα αυτά που επιβάλει η καθημερινότητα.
Το ίδιο δεν θα έκανα και εγώ τώρα αν περπατούσα?
Το τηλέφωνο χτυπάει , διαβάζω τα e mail , ευτυχώς είμαι ακόμα νέος και χρήσιμος για τους ανθρώπους.
Έχω φίλους , συνεργάτες , γκόμενους,
Τι θα γίνει άραγε όταν θα φτάσουμε στα 60 και τα 70?
Ποιος θα θέλει να δώσει σημασία σε ένα μάτσο παλιόγερους?
Τότε για ποιόν θα είμαστε χρήσιμοι?


Είχα ρωτήσει κάποτε τον Αντρέα
“Ποιος είναι ο μεγαλύτερος σου φόβος?”

“Ότι θα πεθάνω και θα με βρουν οι γείτονες μετά από μέρες από την ενοχλητική μυρωδιά της αποσύνθεσης” μου απάντησε.

Και τι σε νοιάζει? Τότε θα έχεις πια πεθάνει.,δεν θα καταλαβαίνεις τίποτα.
Ας σε βρουν και σε ένα χρόνο.
Ως που να πεθάνουμε όμως τι γίνετε?
Αυτό είναι που εγώ φοβάμαι περισσότερο
Τι μοναξιά ...
......τα λευκά ταβάνια.

2 σχόλια:

bear είπε...

Αυτό μου θυμίζει κάποιον φίλο που παντρεύτηκε. Τι να πει κανείς

Ephemeron είπε...

Μια απο τις πιο αγαπημενες μου ταινιες...
μιλαει για ολα... επαγγελματικη επιτυχια-μοναξια-εκμεταλευση-χυδαιοτητα-απανθρωπια-μιζερια-τρελλα...
αλλα ποιος ακουει;;;

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget