5/6/10

Πισωγλέντης


1. Περίφανος
Η γειτόνισσα εξιστορεί στην μαμά την καψούρα της,
η μαμά διηγείται πως αγάπησε το μπαμπά ( λίγο ωραιοποιημένα ),
τα σίριαλ στην τηλεόραση , τα περιοδικά και το σινεμά μιλάνε πάντα για τον έρωτα..
Σε εμένα υπήρξε ένα πρόβλημα.
Πάντα στις φαντασιώσεις μου ένας άντρας συμπλήρωνε την ευτυχία.
Έκλεινα τα μάτια μου δυνατά μέχρι να πονέσουν για να φύγει και την θέση του να πάρει ένα κορίτσι αλλά μάταια.. δεν έφευγε με τίποτα.
Μέχρι και τα δεκαεπτά συνέχιζα να προσποιούμαι ... ότι μ αρέσουν οι κοπέλες , έκανα και δεσμό.
Μέχρι τη μέρα.. που εμφανίστηκε εκείνος
Δεν μιλήσαμε ποτέ δεν κάναμε παρέα δεν αγγιχτήκαμε.
Απλά η καρδιά μου ένιωσα ότι φτερούγισε για μια στιγμή.
Τον φέρνω κάθε χρόνο στο νου μου και χαμογελάω...οχι μόνο γιατί ήταν ο πρώτος μου έρωτας
αλλά γιατί η μέρα που τον πρωτοείδα ήταν η 26 Ιούνη
Ημέρα Ομοφυλοφιλικής Υπερηφάνειας.


2.Μοναξιά

Δεν ξέρω αν ήταν απο ώρα εδω.. η είχε μόλις έρθει.
Τριγυρνούσε ανάμεσα στους θάμνους καπνίζοντας.
Έκατσε δίπλα μου.
Του χαμογέλασα.
Ηταν έτοιμος να δακρύσει.
- Σ ευχαριστώ.
- Για ποιό πράγμα?
- Που μ άφησες να καθήσω δίπλα σου... Δεν με παρεξηγείς έτσι?Και πάλι ευχαριστώ και συγνώμη μου είπε...
Δεν ξέρω αν ήταν απο ώρα εδω. Δεν ξέρω αν ήταν κάν αληθινός η πλάσμα της φαντασίας μου. Ξέρω ομως πως αν έπρεπε κάπως να προσωποποιήσω την μοναξιά την μορφή του θα της έδινα.



3.Είσαι παντού

Είσαι παντού................

Στις σκιές που δημιουργούν τα έπιπλα στους τοίχους
Στα τραγούδια
Στην σκόνη που έχει καθίσει επάνω στα βιβλία
Στα πιρούνια ,
στα ποτήρια
Στα σεντόνια
...............Τελικά μόνο μια ανακαίνιση με σώζει
 


4.Ενας απολογισμός ακόμα

Ημαστάν παιδιά
και γίναμε έφηβοι .
Ημαστάν στρέητ
και γίναμε bi.
Την πήραμε μετά απο μήνες την απόφαση.... gay ήμαστε τα άλλα ειναι μαλακίες.
Ημασταν αγοράκια
και γίναμε άντρες...
άλλοι γίνανε γυναίκες ( με αρχιδια η χωρίς ποιά η σημασία ?)
Υστερα γίναμε bear
μεγαλώσαμε γίναμε πιο διανοούμενοι , σοβαροί.
Ήμασταν single , βρήκαμε ταίρι.
Ύστερα πάλι single
στα μπάρ και τις σάουνες με φίλους και άλλωτε μόνοι.
Ημασταν 18 και γίναμε 30.
Λίγο απ όλα γίναμε ... αυτή ειναι η αλήθεια.
Ευτυχισμένοι όμως , άραγε γίναμε ποτέ?

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget