11/7/10

Yπάρχω..


Ξεχαστήκαμε να περπατάμε.
Πρότεινες παράλια.
Έδειξες να το ήθελες εσύ αλλά το ξέρω ότι το έκανες για μένα.
Για χιλιόμετρα να μιλάμε μέχρι να πονέσουν τα πόδια μας.
Στεκόμασταν που και που να διαβάσουμε τις επιγραφές.
«Ο κήπος της μνήμης»
Της κοινής μας μνήμης.
Αυτό που μας δένει.
Το τώρα που τρέχει.
Το τότε που πέρασε.
Το μετά που έρχεται … και το πάντα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget