2/10/10

Το εργο μου ειμαι εγώ



Την συνέντευξη και τον Νίκο Γιαβρόπουλο
παίρνει ο Γιώργος Τσιτιρίδης.
Φωτογραφίες: Γιώργος Στριφτάρης


Με αφορμή την ατομική του
έκθεση στην gallery cheap
art, τον συνάντησα στη
Θεσσαλονίκη ένα ζεστό
απόγευμα του Αυγούστου, τον
βρήκα να στέκεται ντυμένος στα
λευκά έξω από την εκκλησία
της Αγίας Σοφίας. Μια εικόνα
εντελώς αντίθετη από αυτή που
έχω συνηθίσει τον χειμώνα στα
μαύρα. Η σκέψη του ταξίδευε αλλού


Γιατί πάντα άσπρα και μαύρα, άντε και
μια πινελιά από κόκκινο; Τα άλλα χρώματα;

Το κόκκινο για μένα δεν είναι χρώμα.
Είναι δήλωση. Αλλά μακάρι να είχα αχρωματοψία.
Γιατί;

Το χρώμα είναι ενοχλητικό στο μάτι. Το
μαύρο εμπεριέχει όλα τα χρώματα και το λεκό διυ-
λίζεται στο ουράνιο τόξο… (μου κλείνει το μάτι).

Γιατί λευκό το καλοκαίρι. Λόγο καιρού?

Είναι το ανάστροφο πένθος.

Στην ατομική σου έκθεση τι θα φορέσεις;

Αυτό είναι έκπληξη. Οι περισσότεροι θα έρθουν για να
δουν τι θα φοράω παρά για τα έργα. Άλλωστε οι
καλοί κριτικοί κρίνουν σύμφωνα με τα ρούχα του
καλλιτέχνη και όχι με τα έργα του…

Ωχ!!!
[Θα απαγορεύω να περνάνε ωραία αγόρια από
εδώ μπροστά γιατί σου αποσπούν την προσοχή.]

Είσαι πολύ γνωστός για το στυλ σου…
Γνωστός; Σε ποιον; Δεν είμαι τραγουδίστρια…

Πρώτα ήρθε το στυλ και μετά η τέχνη η το
αντίστροφο;

Γεννιέσαι έτσι δεν διαχωρίζονται
αυτά τα πράγματα. Το έργο μου είμαι εγώ!

[Κοίτα εκεί στην γωνία τι ωραία χέζει αυτό το σκυ-
λάκι. Ούτε που το νοιάζει ποιος είναι γύρω του.
Αυτό μου αρέσει πάρα πολύ όπως και η έκφραση
γαμιούνται σαν τα σκυλιά. Αυτή η ανεμελιά.]

Τελικά για την έκθεση σου θα πούμε;

Προτιμώ να πιούμε και όχι να πούμε…

Τι θεματική έχει; Τι θέλει να μας πει;

Δεν έχω να πω κάτι. Οι εκθέσεις είναι σαν μια γέννα.
Πρέπει να γίνουν δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς. Τα
έργα είναι φαντάσματα που πρέπει να βγουν στην
επιφάνεια να γίνουν υλη… Ο καλλιτέχνης είναι ο
ενδιάμεσος, το μέντιουμ… Καμιά φορά δημιουργείς
έργα χωρίς να έχεις καταλάβει τι έκανες.

Ποια είναι τα ερεθίσματα και τα σημεία αναφοράς σου στη συγκεκριμένη έκθεση;

Η Βία! η απίστευτη βία που έζησα στα Εξάρχεια στο κέντρο της
Αθήνας μετά την δολοφονία του Γρηγορόπουλου.


Αυτό το παιδί τελικά το εκμεταλλεύτηκαν
όλοι.

Μα σαφώς το κατασπάραξαν τα μέσα καταρχήν.
Δεν μιλάω όμως για το παιδί εγώ αλλά για
την βία μετέπειτα. Αυτή η ιερή ισορροπία μεταξύ
εξουσιαστή και εξουσιαζόμενου. Για τους εξεγερμένους και τα ματ. Ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει τον άνθρωπο μέσα στους αιώνες, θέλουμε να
κατασπαράξουμε ο ένας τον άλλο, και το κάνουμε
με την πρώτη ευκαιρία, άλλοι πετώντας μολότοφ
άλλοι γράφοντας στους τοίχους «μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι» και άλλοι σκαρώνοντας εκθέσεις ο κάθε ένας όπως ξέρει και μπορεί… Τίτλος της
έκθεσης «Αθήνα 2450 χρόνια μετά».

Μετά από τι;

Μετά από την περάτωση του γλυπτικού διάκοσμου του Παρθενώνα και συγκεκριμένα
την Κενταυρομαχία από τις νότιες μετόπες.
Εκεί είδα την βία μεταξύ Κενταύρων και Λαπήθων
μεταξύ των ΜΑΤ και των εξεγερμένων πολιτών.
Μιλώντας για το παρελθόν δυο από τα μεγαλύτερα έργα των ελλήνων αρχιτεκτόνων είναι ακόμα σκλαβωμένα… η αγία Σοφία στους μουσουλμάνους
και ο Παρθενώνας στους Ορθόδοξους…

[Έχει απίστευτη ζέστη.]

Αυτά τα μάρμαρα τελικά να επιστραφούν,
Νίκο;

Αν ρωτάς εμένα καλά είναι εκεί που βρίσκονται. Η Ελλάδα δεν μπορεί να πουλήσει γλυπτά
παρά μόνο τζατζίκι, σουβλάκια και ήλιο.
Ούτε τον Έλληνα καμάκι δεν μπορεί να εξάγει πια.
Ο σύγχρονος Έλληνας εραστής καταβροχθίζει αντικαταθλιπτικά και αυνανίζεται με κακής ποιότητας πορνό τύπου Τζούλια…

Πιστεύεις ότι θα μπορούσε να έχει η Ελλάδα
κέρδος από γλυπτά και όχι από τα τζατζίκια;

Θα μπορούσε αλλά θα απευθυνόταν σε άλλο
κόσμο και όχι σ’ αυτόν που έχουμε μάθει .
Σε κόσμο που πάει σε μουσεία και δεν έρχεται για
τον ήλιο και το φαγητό. Και από την άλλη φτάνει με αυτά που έγιναν σ’ αυτή τη χερσόνησο μια ακρόπολη έκτισαν οι Έλληνες και την εκμεταλλεύονται ακόμα οι Γραικοί… Κάποτε πρέπει να ασχοληθούμε με την σύγχρονη τέχνη και είναι κρίμα να
μην το κάνουμε γιατί έχουμε εξαιρετικούς καλλιτέχνες που δεν έχουν να ζηλέψουν σε τίποτα αυτούς του εξωτερικού.

Πως βλέπεις την τέχνη σήμερα. Ξέρω, με τα
μάτια, αλλά πέρα από αυτό…

Αποσπασματική έχει περάσει στα media. Είναι μια γιορτή και καλά
κάνει στις εποχές που ζούμε. Εκτός από τα μάτια
την βλέπεις και με τα αυτιά και τα ακροδάχτυλα…
το «βλέπω» στην τέχνη περιλαμβάνει όλες τις
αισθήσεις. Εσύ όταν αγγίζεις τον εραστή σου και
έχεις κλειστά τα μάτια δεν τον βλέπεις;

Ο εραστής δεν είναι τέχνη.

Μην τον υποτιμάς, οι εραστές είναι σαν τα έργα τέχνης – μετά κατα-
λαβαίνεις την αξία τους, όταν περάσει ο καιρός.

Η τέχνη ορίζεται;

Όχι, δεν υπάρχει ορισμός στην τέχνη.
Αν απαντηθεί τι είναι τέχνη, τότε αυτή θα
πάψει να υφίσταται.

Είναι λίγο θέμα μάρκετινγκ στις μέρες μας;

Ναι, είναι. Ζούμε στη εποχή τον συμπιεσμένων
στάρ. Είναι σαν τα αυτοκίνητα που συμπιέζονται
σε ένα πιεστήριο και το τίποτα επιβιώνει. Μόνο το
τίποτα επιβιώνει σήμερα. Αυτό που έχει αξία δημιουργεί φόβο και εξοντώνεται. Ή το γελοιοποίει
το σύστημα ή το κάνει μόδα για να μην μπορεί να
υπάρξει. Αλλά ευτυχώς οι επόμενες γενιές που θα
είναι διαφορετικές θα το ανακαλύψουν και θα το
επαναπροσδιορίσουν. Έργα που χάθηκαν για αιώνες έχουν ανακαλυφθεί και έχουν προσφέρει σε άλλες γενιές.

Υπάρχει gay τέχνη, gay αισθητική;

Υπάρχει gay αισθητική αλλά δεν υπάρχει gay τέχνη. Η τέχνη
είναι τέχνη.


Την τελευταία χρονιά συμμετείχες στο gay
pride της Αθήνας, έχεις πάει σε πολλά στην
Ευρώπη αλλά και όπου αλλού μπορείς και
συμβάλεις στην προώθηση των δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων είσαι παρών. Γιατί
το κάνεις αυτό;

Στο εξωτερικό γιατί είναι μια
γιορτή και περνάω πολύ καλά, στην Ελλάδα γιατί
διεκδικείς και κάτι. Υπάρχουν ακόμα θέματα που
δεν έχουν διευθετηθεί. Και το κυριότερο είναι η
ισότητα. Η ισότητα όλων των πολιτών, υπό αυτή
την έννοια μάλλον ενεργό πολίτη με λες και όχι
οργανωμένο ακτιβιστή.


Θα πρέπει λοιπόν να δηλώνουμε ότι είμαστε
ομοφυλόφιλοι; Τα δημόσια πρόσωπα δεν θα
βοηθούσαν αν το κάνανε;

Κανονικά θα έπρεπε να ζούμε σε μια κοινωνία που δεν θα χρειαζότανε
να δηλώσουμε τι είμαστε. Αλλά δεν ζούμε σ αυτόν
τον ιδεατό κόσμο. Η δήλωση των δημοσίων προσώπων θα βοηθούσε πολύ αλλά είναι δικαίωμα
τους να το κάνουν ή όχι. Αυτό που με ενοχλεί είναι
ότι κάποιοι δεν είναι προσεχτικοί στο λόγο τους και
επιτρέπεται στην μεσημεριανή ζώνη της τηλεόρασης άτομα που έχουν δύναμη όπως η Τατιάνα να λένε ότι αναγουλιάσανε βλέποντας την σκηνή του
φιλιού στο Brokeback mountain, ε αυτό είναι προκλητικά ανεπίτρεπτο.


Τι είναι το homovesti; Ένας νέος όρος γεννιέται;

Το homovesti ξεκίνησε από ένα αστείο
που κάναμε μαζί, αν θυμάσαι. Έλεγα λοιπόν ότι η
προηγούμενη γενιά έβγαζε μετά μανίας τρίχες και
αυτή η γενιά προσπαθεί να της κολλήσει. Ενδύομαι
δηλαδή το ίδιο μου το φύλο. Προσπαθώ να γίνω
παραπάνω από το ίδιο μου το φύλο. Όχι travesti
λοιπόν αλλά homovesti. Πάντως είτε βγάλεις είτε
βάλεις τρίχες, δεν αλλάζει κάτι.

Για το Screw τι ετοιμάζεις;

Ετοιμάζω μια στήλη
η οποία ουσιαστικά θα είναι ένας τοίχος όπου
κάθε μήνα θα κρεμιέται σε αυτόν από ένα έργο
που θα μας παραχωρεί ένας καλλιτέχνης. Τα έργα
αυτά θα εκτεθούν και θα δημοπρατηθούν στην
Αθήνα και την Θεσσαλονίκη και τα έσοδα θα διατεθούν για την ενημέρωση κατά του ιού του hiv.

Καλλιτεχνικά σε τι φάση είσαι;

Βρίσκομαι σε
δημιουργική αναμονή, τρέχω καθιστός, σε κατάσταση πανικού. Ελπίζω να εφευρεθεί σύντομα το panic room για καλλιτέχνες.

Είσαι πολύ λευκός, δεν βγαίνεις στο ήλιο,
μήπως είσαι βαμπίρ;

Υπάρχει μια παλιά εμπάθεια μεταξύ εμού και του ηλίου… (γέλια). Μάλλον
γιατί λάμπει περισσότερο από εμένα. Εξάλλου είναι
σπάνια τα σκουρόχρωμα αγάλματα …(γέλια).


Αν δεν ήσουν ο Γιαβρόπουλος ποιος θα ήθελες να ήσουν;

Ο Απόλλωνας του Μπελβεντέρε,
αιώνια λευκός και νέος. (και άλλα γέλια).


Η τέχνη μπορεί να σώσει τον κόσμο;

Σαφώς καιόχι και δεν ξέρω αν αυτό είναι το ζητούμενό της.
Αιώνες τέχνης δεν απέτρεψαν τα κρεματόρια.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget