15/11/10

Τα… μούσμουλα του αθλητισμού (part1)!


http://www.gazzetta.gr

την κωμωδία «Η Παριζιάνα» που γυρίστηκε το ’69 (το 1969 εννοώ όχι το απλό 69, όλο στο πονηρό πάει ο νους μας), ο σεινάμενος και κουνάμενος Χρόνης Εξαρχάκος, όπου σταθεί κι όπου βρεθεί, ακούει την ίδια ερώτηση…

«Αγοράκι, τι φρούτα βγάζει η Καλαμάτα;»

Ε, κάποια στιγμή βαριέται να λέει «σύκα» και ακολουθεί τη συμβουλή της Ρένας Βλαχοπούλου, που τον ορμηνεύει να απαντάει «μούσμουλα», τα οποία έχουν την τιμητική τους τις τελευταίες μέρες, με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται για τη… φρουτοπαραγωγή του παγκοσμίου αθλητισμού!

Ούτε συνεννοημένοι να ήταν για να αρθρώσουν διαφορετικές (αλλά ad hoc) απόψεις...

...ο μεν πρόεδρος της κροατικής ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας Βλάτκο Μάρκοβιτς δήλωσε, «όσο είμαι εγώ σε αυτή τη θέση, δεν υπάρχει περίπτωση να παίξει γκέι στην Εθνική ομάδα», ο δε διεθνής επιθετικός της Μπάγερν Μάριο Γκόμεζ σε μια συνέντευξή του παρότρυνε τους ομοφυλόφιλους παίκτες «να ξεπεράσουν τα ταμπού και να βγουν από τις ντουλάπες»! Τεκμηρίωσε μάλιστα την άποψή του επικαλούμενος το γεγονός ότι ο υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας και ο δήμαρχος του Βερολίνου είναι… Τοιούτοι!

Τοιούτοι και όχι Τοιούτιοι, το διευκρινίζω για να μην υπάρξει σύγχυση με τον (Έλληνα) ποδοσφαιριστή Τοιούτιο και γίνουμε από δυο χωριά χωριάτες…

Η ιστορία της ελεύθερης, αλλά περισσότερο της κρυπτόμενης στις ντουλάπες ομοφυλοφιλίας είναι παλιά: τόσο παλιά όσο κι ο ίδιος ο (ελληνικός) αθλητισμός, όπως συλλήβδην τον σταμπάρισαν οι Αυστραλοί το 2000 στο Σίδνεϊ συμπεριλαμβάνοντας στην τελετή λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων την παρέλαση των «Drag Queens». Τι ήταν αυτοί; Ένα σμήνος ομοφυλόφιλων και τραβεστί, ως φόρος τιμής (όπως εξήγησαν τότε) στην Ιστορία των αρχαίων Αγώνων που καθιερώθηκαν στη μνήμη του Διός, ο οποίος είχε, λέει, εραστή του τον Γανυμήδη!

Εδά μάλιστα, που λέει κι ο Ψαραντώνης στο καφενείο στα Ανώγεια!

Η ιδέα των διοργανωτών είχε προκαλέσει παγκόσμιο σάλο και το πράγμα χόντρυνε από τη στιγμή που οι Αυστραλοί άρχισαν να αναφέρονται στη… στενή σχέση του Αχιλλέα με τον Πάτροκλο, ενώ ανακάτεψαν και τον Σωκράτη με αφορμή ένα απόσπασμα από τον «Χαρμίδη» του Πλάτωνα, όπου περιγράφεται η επίσκεψη του μεγάλου φιλόσοφου σε ένα γυμναστήριο για να συναντήσει, λέει, τον μορφονιό Χαρμίδη!

Δυόμισι χιλιάδες χρόνια αργότερα και ενώ πέρασε κιόλας μισός αιώνας από τη σεξουαλική επανάσταση των 60's, η ομοφυλοφιλία στον αθλητισμό αποτελεί casus belli: όσοι έχουν την τόλμη να δηλώσουν ότι είναι γκέι αναλαμβάνουν το βάρος της ευθύνης (όχι τόσο των πράξεων, όσο) των λόγων τους και συνάμα έχουν να αντιμετωπίσουν την καχυποψία ή ακόμη και την έχθρα των ομοφοβικών, που θα μπορούσε να αποτυπωθεί στο σχόλιο του Τιμ Χαρνταγουέι όταν ο Τζον Αμίτσι αποκάλυψε ότι είναι ομοφυλόφιλος…

«Δεν τους γουστάρω γιατί εγώ είμαι κανονικός»!

Παρεμπιπτόντως ο (παίκτης του Παναθηναϊκού τη σεζόν 1996-97, σε εκείνο το περίεργο κράμα του Μάλκοβιτς) Αμίτσι βρήκε έναν πολύ ψαγμένο και μάλλον κομψό έως κιριλάτο τίτλο για να προσδιορίσει τη σεξουαλική διαφορετικότητά του, αλλά και να τιτλοφορήσει το βιβλίο που εξέδωσε τον Φεβρουάριο του 2007.

«Man in the Μiddle» κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε!

Κατ’ αντιστοιχίαν, η Σέριλ Σουπς που πέρασε από τα μέρη μας την περυσινή σεζόν (στις Εσπερίδες) θα μπορούσε να δηλώνει «Woman in the Μiddle» και πάει λέγοντας…

Η gay friendly παρότρυνση του Γκόμεζ και η ομοφοβική δήλωση του Μάρκοβιτς (ο οποίος πάντως ανέκρουσε πρύμναν υπό το κράτος των αντιδράσεων, την ανακάλεσε και ζήτησε συγγνώμη) είναι μόνο η αφορμή για την παρουσίαση της σπονδυλωτής ιστορίας, στην οποία πρωταγωνιστούν αθλητές που είτε βγήκαν εθελουσίως από το καβούκι τους και αποκάλυψαν το μυστικό τους, είτε το πήραν στο τάφο τους όταν πέθαναν ή -ακόμη χειρότερα- όταν αυτοκτόνησαν!

Το ζητούμενο σε όλες αυτές τις περιπτώσεις είναι η μετάβαση από την εσωστρέφεια στην εξωστρέφεια, για την οποία οι Αμερικανοί έχουν ήδη λανσάρει μια κωδική έκφραση: come out! «Μόνο αυτό μάς λυτρώνει και μας σώζει: να βγούμε όλοι εμείς που είμαστε πρότυπα στην κοινωνία και να το πούμε δημοσίως, για να αισθανόμαστε καλύτερα και παράλληλα για να δώσουμε το παράδειγμα και μια διέξοδο σε όλους τους άνδρες ή γυναίκες ομοφυλόφιλους, κυρίως στα νεαρά άτομα, τα οποία δεν αντέχουν και αυτοκτονούν», εξήγησε η Μαρτίνα Ναβρατίλοβα πριν από τρία χρόνια, επαινώντας τον Αμίτσι για το θάρρος που επέδειξε.

Ο Άγγλος σέντερ υπήρξε ο πρώτος μπασκετμπολίστας με θητεία στο ΝΒΑ και μόλις ο έβδομος επαγγελματίας αθλητής από τα τέσσερα δημοφιλέστερα ομαδικά σπορ στις ΗΠΑ, ο οποίος βρήκε το κουράγιο να δημοσιοποιήσει τη διαφορετικότητά του. Την αρχή έκαναν στη δεκαετία του ’70 ο Γκλεν Μπερκ (baseball) και ο Ντέιβιντ Κοπάι (football) και ακολούθησαν ο Ρόι Σίμονς, ο Έσερα Τουαόλο, ο Μπίλι Μπιν και ο Ντέιβ Παλόνε. Σε αντίθεση πάντως με το ΝΒΑ όπου η ομοφυλοφιλία μένει κρυμμένη, στο WNBA αποτελεί, στην κυριολεξία, κοινό μυστικό. Απλώς αυτό το μυστικό το έκανε… βούκινο η Σέριλ Σουπς όταν αποφάσισε να δηλώσει ότι συζεί με την προπονήτρια του «Old Dominion» Αλίσα Σκοτ, με το σκεπτικό ότι «δεν θέλω να παριστάνω πλέον κάποια που δεν είμαι και να κρύβω τα συναισθήματά μου για ένα άτομο που το νοιάζομαι και το αγαπάω πολύ». Τα ίδια συναισθήματα ένιωθε και η μπασκετμπολίστρια Μισέλ Βαν Γκορπ, η οποία λίγους μήνες μετά τη θητεία της στον Παναθηναϊκό παντρεύτηκε την ερωμένη της…

Μια παρένθεση λόγω… εντοπιότητος: ο Αμίτσι, η Βαν Γκορπ και η Σουπς συνδέονται λόγω του περάσματός τους από την Ελλάδα, όπου ωστόσο το «come out» δεν έχει βρει οπαδούς, καθότι οι Έλληνες και οι Ελληνίδες δεν αποδεικνύονται τόσο πρόθυμοι να «αυτοστιγματιστούν». Υπάρχουν πάντως κάμποσες ιστορίες που εκτυλίχθηκαν σε ομάδες. Μάλιστα ο αστικός μύθος αναφέρει ότι στα μέσα της δεκαετίας του ’80, σε μια ομάδα γυναικών που αγωνιζόταν στην Α’ Εθνική δεν υπήρχε ετεροφυλόφιλη παίκτρια ούτε για δείγμα!

Ο Αμίτσι δεν είχε προδοθεί ποτέ μέσα στα αποδυτήρια ή στις αποστολές. Απείχε βεβαίως πολύ από τον μέσο εκπρόσωπο της ανδρικής (αθλητικής) βαρβατίλας και συν τοις άλλοις, εκφράσεις του τύπου «to the best of my knowledge» και το «take that please» (που θρυλείται ότι είπε κάποτε σε ένα κάρφωμα) δεν ταίριαζαν στο σκληρό κόσμο των γηπέδων, αλλά ‘ξα του, που λένε και στο χωριό μου. Ο ίδιος πάντως υποστηρίζει ότι από όλους τους συμπαίκτες που είχε ποτέ, μόνο ο Γκρεγκ Όστερταγκ και ο Αντρέι Κιριλένκο είχαν… ψυλλιαστεί κάτι ή τουλάχιστον ήταν οι μόνοι που του άνοιξαν κουβέντα ή του άφησαν υπονοούμενα γι’ αυτό. Ο Όστερταγκ τον ρώτησε ευθέως μια μέρα στα αποδυτήρια των Γιούτα Τζαζ αν είναι γκέι και ο Αμίτσι του απάντησε «ναι, αλλά δεν έχεις λόγο ν’ ανησυχείς». Ο Κιριλένκο, πάλι, τον κάλεσε σε ένα πάρτι γράφοντάς του σε μήνυμα «φέρε όποιον θέλεις μαζί σου, όποιον θεωρείς σημαντικό» και ο Αμίτσι που έκανε επίσης πάρτι την ίδια μέρα, ευχαρίστησε τον «Malinka» (όπως χαϊδευτικά αποκαλούσε τον Ρώσο φόργουορντ) στέλνοντάς του μια σαμπάνια αξίας 500 δολαρίων!

Σύμφωνα με την επιστημονική (κοινωνιολογική) άποψη, τα σπορ διέπονται από μια καθεστωτική ομοφοβική αντίληψη και ως εκ τούτου οι αθλητές προσπαθούν να αποδείξουν ότι δεν είναι ελέφαντες! Ακόμη κι όταν ένας προπονητής ή ένας πρόεδρος μπαίνει θυμωμένος (από την εικόνα της ομάδας του) και ωρύεται «παίξατε σαν αδερφές», κάποιοι σίγουρα παθαίνουν... σύγκρυο, διότι δεν παίζουν σαν αδερφές, αλλά είναι! Ειδικώς δε στη Γαλλία, όπου σύμφωνα με επίσημες στατιστικές «ένας στους είκοσι είναι γκέι», αυτό μεταφράζεται σε ένα πολύ εντυπωσιακό στοιχείο: ένας στους 22 παίκτες των αρχικών ενδεκάδων σε κάθε ματς δεν είναι αυτό που δείχνει!

* Στο δεύτερο μέρος του αφιερώματος: η τραγωδία του Τζον Φάσανο, το δράμα του Γκρεγκ Λουγκάνις, τα γλωσσόφιλα του Γκούτι,οι άσεμνες χειρονομίες στον Λε Σο και οι Θερμοπύλες της διαφορετικότητας στην παγκόσμια αθλητική ιστορία.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget