8/1/11

51ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ





«ΣΑΚΗΣ : ένας τάφος Εγκατάσταση του Γάλλου σκηνοθέτη Vincent Dieutre

«...30 χρόνια αργότερα, ο Γάλλος σκηνοθέτης Vincent Dieutre επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη, πόλη που για τον ίδιο συνδέεται για πάντα με ένα νεαρό άνδρα - τον Σάκη - που χάθηκε εδώ και καιρό. Μέσα από μια εγκατάσταση σε μορφή τάφου, αρχειοθετεί μια εμπειρία αγάπης και πόνου. Με τον τρόπο αυτό εξετάζει την ευαίσθητη ύπαρξη και προσφέρει έναν αισθητικό καθρέφτη στις δικές μας αναζητήσεις.»
Μιλήσαμε μαζί του μετά το τέλος της έκθεσης παρέα μας και ο Διευθυντής του Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Κωνσταντινούπολης Kerem Ayan
Πες μου γ αυτή την νέα σου δουλειά
Είναι μια βίντεο εγκατάσταση. Ήρθα στην Θεσσαλονίκη πέρσι για να παρουσιάσω μια ταινία μου και ενώ νόμιζα ότι δεν είχα εκκρεμότητες με την πόλη όλα ήρθαν και πάλι στο μυαλό μου. Είχα πολύ έντονες τις εικόνες αυτού του άντρα που γνώρισα και το 1980. Είχα μνήμες από τα κτίρια τους δρόμους την πλατεία Αριστοτέλους. Αυτό ήταν για μένα ένα σημάδι και έτσι άρχισα να ετοιμάζω αυτήν την εγκατάσταση. Άρχισα να περπατάω στην Θεσσαλονίκη , να τραβάω εικόνες της πόλης και να τις χρησιμοποιώ μαζί με εικόνες του Σάκη που είχα από εκείνη την εποχή. Όλα αυτά μαζί τα συνοδεύει η αφήγηση μου.
Γιατί ήταν ο Σάκης τόσο σημαντικός για σένα?
Επειδή ήταν ο πρώτος μου δεσμός, ο πρώτος μου εραστής και όταν ήρθα και πάλι εδώ ήρθαν όλα μπροστά μου σαν ένα γερό χαστούκι και κατάλαβα ότι δεν τα είχα ξεχάσει ποτέ. Είναι όλη αυτή η αίσθηση που μου έχει αφήσει.
Πότε τον είδες τελευταία φορά?
Τον είδα δέκα χρόνια μετά το 1990, εγώ ζούσα με έναν άντρα με πήρε τηλέφωνο και μου έδωσε ένα ραντεβού για να βρεθούμε. Ήμουν χαρούμενος που τον είδα αλλά είχα δεσμό τότε, δεν ήταν κάτι ερωτικό. Μου είπε ότι έχει aids και είναι άρρωστος και αντέδρασα και λίγο άσχημα λίγο απόμακρα. Τότε το aids ήταν θάνατος και του είπα ότι έχω δεσμό και δεν μπορώ να τον δω ξανά.
Τι λέει ο μονόλογος σου κατά την διάρκεια του βίντεο
Αυτό που έκανα ήταν να πάρω ένα κασετόφωνο να κλειστώ σε ένα δωμάτιο και να αρχίσω να μιλάω στον εαυτό μου σαν ένας μονόλογος χωρίς να έχω ετοιμάσει κάτι ,χωρίς να υπάρχει έτοιμο κείμενο και μιλάω για το πώς γνωριστήκαμε , πως ήταν η Θεσσαλονίκη , πως την βρήκα τώρα , πολιτικά οικονομικά .
Πώς ήταν τα πράγματα τότε?
Ήταν πολύ πιο δύσκολα όλα το 1980 έπρεπε να κρυβόμαστε από τους γονείς του από τον κόσμο, δεν μπορούσαμε να μιλάμε για την ομοφυλοφιλία μας , ήταν η εποχή που μόλις είχε εκλεγεί στην Γαλλία ο Μιτεράν. Ήταν όμως για εμάς μια χαρούμενη περίοδος ξενοιασιάς , ήταν ο πρώτος μου έρωτας. Μετά όταν μαθεύτηκε οι γονείς του τον κρύβανε και ειδικά για το aids αργότερα έπρεπε όλα να μείνουν πολύ κρυφά.
Έψαξες να βρεις τους γονείς του κάποιον που να τον ξέρει?
Οι γονείς του ήταν μεγάλοι τότε μάλλον δεν ζούνε πια, ήταν μοναχοπαίδι, και δεν ξέρω και κάποιον άλλον που να τον γνωρίζει. Έχω ρωτήσει πολλές φορές γ αυτόν αλλά δεν βρήκα ακόμα κάποιον να τον ξέρει.

Όλα άλλαξαν φυσικά Ολόκληρη η Ευρώπη βυθίστηκε στην κρίση, κι εδώ στην Ελλάδα όλα μοιάζουν υπο αναστολή …Επιστρέφω στην Θεσσαλονίκη τριάντα χρόνια μετά. Αναγνώρισα το μέρος , την πλατεία Αριστοτέλους. Τριάντα χρόνια μετά , ξαναβρίσκω την πόλη όπου αγαπήθηκα για πρώτη φορά , σωματικά και σαρκικά. Εγώ ήμουν τρελός για το Σάκη.
Δεν θυμάμαι πλέον πολύ καλά , ούτε την γειτονιά ούτε το σπίτι της οικογένειάς του.. η μνήμη τρεμοπαίζει… θυμάμαι τα μάτια , τα γκρίζα μάτια του Σάκη. Περπατάω στην παραλία και παρατηρώ την Θεσσαλονίκη της κρίσης να βυθίζεται μέσα στην νύχτα. Σήμερα στην πόλη όλα μου αρέσουν : το χολ ανώνυμων κτιρίων, ορισμένα πρόσωπα , ορισμένα βλέμματα, όπως και ήχοι. Κάθε αίσθηση επαναφέρει μια ανάμνηση..Ήταν καλοκαίρι του 1981 , ο Μιτεράν μόλις είχε εκλεγεί στην Γαλλία κι ο Σάκης , ο όμορφος Σάκης με τα γκρίζα μάτια μ αγαπούσε επιτέλους , με ποθούσε. Που? Σε ποιο δρόμο?

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget