9/1/11

51ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ



ΘΕΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ
Κυριάκος Χατζημιχαηλίδης


¨Ένα σήριαλ για το aids θα σκόνταφτε στον ατολμία της ελληνικής τηλεόρασης.»

Ο Κυριάκος Χατζημιχαηλίδης σκηνοθέτης και παραγωγός, προσωπικός μου φίλος από τα παλιά ,παρουσιάζει φέτος με την ιδιότητα του παραγωγού της «Θετικές ιστορίες» μια σπονδυλωτή ταινία που αποτελείται από 7 ταινίες οι οποίες μιλάνε για τον ιο του hiv.. Δουλεύει από το 1987 στον χώρο του κινηματογράφου με βασική του ενασχόληση τις ταινίες μικρού μήκους. Ο ίδιος έχει σκηνοθετήσει 5 ταινίες αλλά αυτό που τον κάνει μοναδικό και πολύτιμο είναι ο αγώνας και η προσπάθεια του στην εξέλιξη και προώθησης των ταινιών μικρού μήκους. Έχει δημιουργήσει την ΜΚΟ t short η οποία είναι η μοναδική εταιρία στην Ελλάδα που ασχολείται ειδικά με την μικρού μήκους ταινία.
Θα την βρείτε στο ίντερνετ www.t-short.gr
Μπορείτε να παρακολουθήσετε ταινίες , να διαβάσετε ότι νεότερο υπάρχει , να πάρετε πληροφορίες , να διαβάσετε σενάρια. Η t short παρακολουθεί και καταγράφει την
πορεία των ταινιών μικρού μήκους στην Ελλάδα από το 1930 και μετά. Ας δούμε τι μας λέει ο ίδιος.



Υπάρχει μια παρεξηγημένη φημολογία για την μικρού μήκους, ότι αυτοί που την προτιμούν το κάνουν γιατί είναι πιο εύκολο να την ολοκληρώσεις. Αν είχε τα μέσα ένας σκηνοθέτης θα έκανε μικρού μήκους?

Πολλοί νομίζουν ότι η ταινία μικρού μήκους είναι μια σπουδαστική ενέργεια που αποσκοπεί στο να πάρει κάποιος το πτυχίο του και στην καλύτερη περίπτωση να περάσει να κάνει την μεγάλου μήκους ταινία. Οπωσδήποτε συμβαίνει αυτό. Ένας νέος σκηνοθέτης πρέπει να κάνει μια ταινία για να πάρει το πτυχίο του , είναι πιο εύκολο να κάνει μια μικρή ταινία από το να μπλεχτεί σε μια παραγωγή εκατό λεπτών, αυτό είναι το διαβατήριο του για να περάσει στην μεγάλου μήκους. Να κάνω έναν παραλληλισμό και να πω ότι αλλοίμονο αν ένας διηγηματογράφος έγραφε ένα διήγημα με μοναδικό στόχο να περάσει στο μυθιστόρημα. Κατά τον ίδιο τρόπο και η μικρού μήκους ταινία είναι από μόνο της ένα αυτοτελές δημιούργημα πάρα πολύ σημαντικό το οποίο χρειάζεται το πάθος και το ταλέντο μιας ομάδας ανθρώπων για να βγει ένα αποτέλεσμα που μπορεί να είναι ένας θησαυρός, ένας κρυμμένος θησαυρός που δύστυχος οι περισσότεροι δεν ξέρουν και ένας από τους στόχους μας είναι να αναδειχτούν οι μικρού μήκους ταινίες μέσα από τα site.

Από τις ταινίες που έχεις κάνει πόσες ασχολούνται με το θέμα της ομοφυλοφιλίας?

Η μόνη ταινία που έχει καθαρή σχέση με το θέμα της ανδρικής ομοφυλοφιλίας έχει τίτλο « Οι άντρες δεν κλαίνε» ,δημιουργήθηκε το 2001 και πραγματεύεται την σχέση δυο αντρών που ξαναβρίσκονται μέσα στο σπίτι του ενός από του δυο και διαπραγματεύονται ένα κοινό τους σημείο επαφής που είναι ο hiv. Η ταινία αυτή είναι και η αρχή από την οποία ξεπήδησε η τωρινή μεγάλου μήκους ταινία Θετικές ιστορίες.

Πως ξεκίνησε η ιδέα για τις Θετικές ιστορίες?


Είχα πάντοτε την διάθεση να περάσω σε άλλο επίπεδο την δουλειά μου, σε ένα επίπεδο που θα ενοποιεί μικρές ιστορίες σε μια μεγάλου μήκους σπονδυλωτή ταινία κύριος δημιουργώντας ένα έργο από το οποίο θα ξεπηδάνε νέοι ταλαντούχοι δημιουργοί είτε αυτοί είναι σκηνοθέτες είτε σε όλα τα υπόλοιπα τμήματα σκηνογράφοι , σεναριογράφοι ηθοποιοί. Η ιδέα καρποφόρησε όταν ήρθα σε επαφή με την Εταιρία Μελέτης και αντιμετώπισης του aids και με το ΚΕΕΛΠΝΟ που αγκάλιασαν την ιδέα και βοήθησαν και οικονομικά για να μπορέσει να ξεκινήσει όλο αυτό το έργο. Η αρχική σκέψη ήταν να γίνουν 3 μεμονωμένες ταινίες τελικά γίνανε επτά μικρού μήκους ταινίες και ένα υλικό ντοκυμαντερίστικο στην αρχή στους τίτλους που μιλάνε οροθετικοί και άνθρωποι ειδικοί για το θέμα.

Στην Ελληνική τηλεόραση και στο σινεμά ποτέ άλλοτε δεν έχει γίνει αναφορά στο aids , φαντάσου ότι καταφέραμε να κλάψουμε για την λέπρα 100 χρόνια μετά μέσα από το Νησί. Πιστεύεις ότι το κοινό είναι έτοιμο γ αυτό?

Ευτυχώς που αναφέρεις το σίριαλ Νησί που είναι ένα καλό παράδειγμα σε μια τηλεόραση άθλια και άχρηστη που με κάνει και βγάζω φλύκταινες κατά την διάρκεια το υ ζάπινγκ. Το νησί παρουσιάζει με έναν πολύ αξιοπρεπέστατο τρόπο την ιστορία του. Θ α μπορούσε βέβαια στην θέση του να είναι το aids όπως λες. Ο κόσμος αν εξαιρέσεις ένα πουριτανικό τμήμα του που δεν ανέχεται να βλέπει πράγματα που είναι έξω από τα κλειστά δικά του δεδομένα είναι ανοιχτός στο να μπορέσει να δει θέματα και θεματικές που μπορεί να τον κεντρίζουν και να τον ξενίζουν αρκεί να είναι μέσα σε μια σοβαρή και δημιουργική κατάσταση .Ένα σήριαλ για το aids θα σκόνταφτε στον ατολμία της ελληνικής τηλεόρασης .Ένας λόγος που έχω επιλέξει το κινηματογραφικό φορμά είναι γιατί μου δίνει μια απόλυτη ελευθερία να πω με οποίο τρόπο θέλω τα πράγματα που θέλω. Η τηλεόραση δεν μπορεί να το κάνει αυτό έχει από δίπλα τις διαφημιστικές πίτες οι οποίες ορίζουν το περιεχόμενο και έχει και το πατρίς θρησκεία οικογένεια. Μπορεί να μην είμαστε στο μηδέν αλλά δεν έχουμε φτάσει και στο σημείο να ανεχόμαστε θεματικές που αγγίζουν την σεξουαλικότητα και το ρατσιστικό κομμάτι το θρησκευτικό το πολιτικό κτλ.

Ο κόσμος στο φεστιβάλ ψάχνει διψάει για το διαφορετικό. Η ταινία σας ήταν το sold out της ημέρας με ένα κοινό διαφόρων ηλικιών. Πως νιώθεις γ αυτό ? Ποια είναι τα συναισθήματα σου για την πρεμιέρα?

Το να φτιάχνει κανείς μια ταινία και να την παρουσιάζει τον γεμίζει ένα αίσθημα χαράς αλλά και μια αγωνία ,ένα αίσθημα ευθύνης απέναντι στο κοινό. Όταν έμαθα ότι είναι sold out λίγο τρόμαξα. Ταυτόχρονα χάρηκα γιατί μου μεταφέρθηκε η χαρά των συνεργατών ότι επιτέλους η ταινία είναι έτοιμη να την δει το κοινό σε μια γεμάτη αίθουσα. Αισθάνθηκα πολύ καλύτερα κατά την διάρκεια της ταινίας γιατί ένιωσα να την παρακολουθεί το κοινό με ενδιαφέρον. Υπάρχουν αδυναμίες σε μερικά σημεία της αλλά το ισχυρό της θέμα η καλή κατασκευή οι όμορφες ιστορίες μας δικαιώνουν ως αποτέλεσμα.

Η ταινία αυτή μας δίδαξε ότι το aids δεν αφορά μόνο τους ομοφυλόφιλους. Αυτό συζητήθηκε πολύ και μετά την προβολή και μας προβλημάτισε όλους.. Στην ταινία δεν υπάρχουν ομοφυλόφιλοι άντρες οροθετικοί αλλά ένα παντρεμένο ζευγάρι , μια έγκυος γυναίκα , δυο λεσβίες. Απουσιάζουν ιστορίες από τις λεγόμενες ομάδες υψηλλού κινδύνου.
Η δικιά μου γενιά έχει ζήσει το θέμα aids εν τη γένεση του. Όλοι ξέρουμε ότι τα πρώτα δέκα χρόνια ήταν τραγικά, βλέπαμε δικούς μας ανθρώπους να πεθαίνουν με φριχτό τρόπο. Τώρα τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα. Κάθε περίπτωση που σχετίζεται με το aids έχει και τα ταμπού της επειδή ακολουθεί την πορεία της κάθε κοινωνίας μέσα στην οπαία υπάρχει. Η ελληνική κοινωνία έχει μεγάλο θέμα με το σεξ και έτσι το aids πολύ εύκολα και γρήγορα ατυχώς για μένα ορίστηκε σαν μια ασθένεια των ομοφυλοφίλων . Αυτό έχει με κάποιο τρόπο αναστραφεί όχι ακόμα όσο πρέπει αλλά ο κόσμος ξέρει ότι είναι μια ασθένεια που αφορά όλο το πληθυσμό νέους ,γέρους γυναίκες, άντρες, ομοφυλόφιλος ετερόφυλους. Μια από τις παραμέτρους της ταινίας είναι να μπορέσει να μιλήσει στους ανθρώπους που δεν έχουν ζήσει την τραγικότητα του aids να τους αφυπνίσει με κάποιο τρόπο, να τους μιλήσει για το ποσό πρέπει να είναι προσεχτικοί γιατί το aids είναι κάτι που ακόμα δεν έχει τελειώσει.
Ετοιμάζεις κάτι στο μέλλον
Ο στόχος μου είναι κάτι ανάλογο και παρόμοιο διορθώνοντας τα λάθη που έκανα και εξελίσσοντας τα θετικά. Υπάρχουν θεματικές στο μυαλό μας. Αλλά είναι όλα και στο σινεμα δύσκολα ,τα χρήματα δεν υπάρχουν πια. Ειδικά για τις ανεξάρτητες παραγωγές είναι πολύ δύσκολο. Αλλά πιστεύω ότι κάθε καλλιτέχνης που δουλεύει σκληρά για την τέχνη του και με αλήθεια μπορεί να επιβιώσει.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget