30/1/11

Ενας κάποιος κυνόδοντας…



http://www.tanea.gr/default.asp?pid=10&ct=13&artID=4615559

Της ΕΛΕΝΑΣ ΑΚΡΙΤΑ

ΤΗΝ ΑΜΑΡΤΙΑ ΜΟΥ θα την πω: τον ελληνικό κινηµατογράφο δεν τον αγαπώ. Ή δεν µ’ αγαπάει αυτός – δεν έχουµε κάνει πια και ενδελεχή ανάλυση της σχέσης µας. Τη δεκαετία του ‘80 που είχα πέσει στον έρωτά του, περνούσα τις άπειρες ώρες σε σινεφίλ αίθουσες και στα φεστιβάλ Θεσσαλονίκης... Μπαστακωµένη στο κάθισµα, ώωωρες ατελείωτες, παρέα µε τον καηµό του κάθε πικραµένου σκηνοθέτη που ενθουσιωδώς χρηµατοδοτούσε το Ελληνικό Κέντρο Κινηµατογράφου από την τσέπη τη δική µου!

∆εν ήταν όλες οι ταινίες για τα µπάζα. Κάποιες βλέπονταν... Λίγες, ελάχιστες ήταν έως και καλές!

Κι εκεί ακριβώς την πάταγα: έβλεπα µισό ή 1 λεπτό από την άριστη πρόθεση ενός σκηνοθέτη. Πήγαινα στην επόµενη ταινία του, ελπίζοντας ότι θα έχει ολοκληρώσει το όραµα που µου υποσχέθηκε στο πρωτόλειο. Κι έβλεπα του Γιάγκου το ταµπούρι. Αρες µάρες κουκουνάρες, δεύτερα και τρίτα επίπεδα που είχαν στήσει το πρώτο (επίπεδο) στο ραντεβού, πλάνα που άρχιζαν στα 25 µου χρόνια και τελείωναν στα 27 µου, εµµονικές ψυχώσεις που ποσώς µε αφορούσαν, ναρκισσισµούς και µια µόνιµη λογοδοσία τού ενός σκηνοθέτη προς τον άλλον: Η ταινία δεν απευθυνόταν στον θεατή. Απευθυνόταν στον άλλον σκηνοθέτη που του πήρε το βραβείο από τα χέρια.

Να τη δει και να σκάσει από τη ζήλεια του ο ατάλαντος! Εχω ζήσει µεγάλες στιγµές κουτουλώντας στον ώµο του διπλανού µου που ροχάλιζε ελαφρά και µε το απαιτούµενο δέος προς τον δηµιουργό! Κάπου εκεί πήρα και το συναινετικό µου διαζύγιο από τις παραγωγές του Ελληνικού Κέντρου Κινηµατογράφου.

Επίσης παγερά αδιάφορη µε άφησε η στροφή των τελευταίων χρόνων στις ελαφριές κωµωδιούλες. Είτε είναι remakes των παλιών ελληνικών ταινιών είτε κάτι σα χλίτσες που στο µισάωρο τρέχεις στα τυφλά να βρεις την έξοδο! Χίλιες φορές να δω τον mainstream «Λόγο του βασιλιά» – ναι, το παραδέχοµαι, µετά τον Anthony Hopkins, πήρα ξοπίσω τον Colin Firth – παρά να υποστώ τα εφηβικά χάχανα ενός νεόκοπου σκηνοθέτη.

ΤΗΝ ΑΜΑΡΤΙΑ ΜΟΥ θα την πω... όπως οι περισσότεροι, έτσι κι εγώ, είδηση δεν είχα πάρει για την ταινία «Ο κυνόδοντας» του Γιώργου Λάνθιµου! Οπως οι περισσότεροι, έτσι κι εγώ, κάτι είχα ψιλοδιαβάσει, κάτι είχε ψιλοπάρει το αυτί µου... Αργότερα έµαθα ότι είναι µια ανεξάρτητη παραγωγή, ο δηµιουργός της οποίας έφτυσε αίµα για να τη γυρίσει. Η ταινία ξεκίνησε αθόρυβα µια καριέρα µε πολλά χαστούκια. Αργότερα έγινε το µπαµ κι οι διακρίσεις στα διεθνή φεστιβάλ. Μέχρι τα Οσκαρ. Και τότε – µόνον τότε – αρχίσαµε όλοι να αποθεώνουµε κάτι που ∆ΕΝ έχουµε δει.

Από τη δεκαετία του ‘60 έχει να πάει ελληνική παραγωγή στα Οσκαρ. Από εκείνες τις σκοτεινές µαυρόασπρες εποχές του Κακογιάννη, του Θεοδωράκη, του Χατζιδάκι...

Του Βασίλη Φωτόπουλου που κέρδισε το Οσκαρ Σκηνογραφίας για τον «Ζορµπά»...

Του Βασίλη Γεωργιάδη µε τα «Κόκκινα φανάρια» του... Και να που τώρα, µισό αιώνα µετά, ο µοναχικός, αθόρυβος Γιώργος Λάνθιµος φέρνει την Ελλάδα στην πρώτη γραµµή της δηµοσιότητας: µιας δηµοσιότητας διάστικτης από σκάνδαλα, ρεµούλες, µίζες, ελλείµµατα, χρέη και ∆ΝΤ.

Κι επειδή «ουδείς προφήτης στον τόπο του», τώρα θα αρχίσουν όλοι να αποθεώνουν και να υποκλίνονται! Να στριµώχνονται ποιος θα πρωτοβγεί στη φωτογραφία. Ποιος θα σκάσει µουρίτσα στο πλάνο.

Ποιος θα διεκδικήσει κοµµάτι απ’ την πίτα της ετερόφωτης λάµψης!

(Οπως η κλασική γελοία σκηνή στις ειδήσεις... Οπου µπροστά ο αυτόπτης µάρτυρας εξηγεί πώς έγινε το ατύχηµα και από πίσω του πέντε κρετίνοι χασκογελάνε και χαιρετάνε τη γιαγιά στο Σουφλί!)

ΕΤΣΙ ΘΑ ΣΚΑΣΟΥΝ ΜΥΤΗ τώρα ειδήµονες, ιθύνοντες, επαΐοντες! Από τα υπουργεία Πολιτισµού και τους «σχετικοάσχετους» φορείς. Της τέχνης οι γκόµενοι οι πρώην και οι επόµενοι... Αυτοί που ξαφνικά θα θυµηθούν πόσο συνέβαλαν σε µια ταινία που, µέχρι χτες, ούτε ακουστά δεν την είχαν. Κι αν κάποιος τους έλεγε «ο Κυνόδοντας του Λάνθιµου» θα απαντούσαν:

– Πες του να πάει να τον βγάλει µην ταλαιπωρείται ο άνθρωπος!

Και που ακόµα δεν είναι σίγουρο αν το Οσκαρ διεκδικεί ο «Κυνόδοντας», ο «Κοπτήρας» ή ο «Γοµφίος»! Ξέρουν µόνο ότι το δόντι είναι του Λάνθιµου! Ή µήπως του Ανθιµου;

8 σχόλια:

Leviathan είπε...

nomizo pos mia xara ta leei! :) kalimeraaaa!

bear είπε...

Δεν την είδα, ούτε έχω χρόνο να την δώ.
οταν την δω θα εκφέρω γνώμη.
φιλιά

pisoglendis είπε...

εχει απόλυτο δίκιο στο εξής
οτι αν η ταινία δεν πήγαινε Κάννες και Οσκάρ
ολοι θα λέγανε αλλη μια μαλακία
αλλά τώρα κάτω απο την πίεση οτι αυτή η ταινία αναγνωρίστηκε στο εξωτερικό ολοι γράφουν πόσο σπουδαία ειναι
οτι κάνανε και με τον Αγγελόπουλο..
που τον κράζανε μεχρι να πάρει τα βραβεία στις Κάννες

Ανώνυμος είπε...

Θα εκτιμουσα πολυ περισσοτερο μια δικια σου κριτικη/αναλυση της ταινιας Πισωγλεντη γιατι πολλοι δεν τη καταλαβαν...

pisoglendis είπε...

Η ουσία δεν ειναι αν άρεσε σε καποιον πραγματικά ο Κυνόδοντας η οχι
αλλά οτι κάνουν κριτική κάποιοι χωρίς να το έχουν δει.
Οπως ακούω για τον Αγγελόπουλο
λέει ο άλλος πω πω δείχνει ενα δέντρο μια ώρα (καμιά ταινία του Τεο δεν έχει δέντρο στο μεταξύ)
και τους ρωτάς -Εχεις δει ποτέ σου ταινία του?
Και σου λένε οχι
τι να δω το δέντρο μια ώρα?
Ε δες ρε μαλάκα και μετά μίλα

Ο Κυνόδοντας πάει στα Οσκαρ και έχει κάνει 1.000 εισιτήρια
και η Ρόδα τσάντα και κοπάνα 100.000
αυτή ειναι η Ελλάδα.

pisoglendis είπε...

Ο κυνόδοντας θα μπορούσε να συμπεριλιφθεί στην κατηγορία των ταινιών του νέου Ελληνικού σινεμά του νεότερου
μαζί με την Στρέλλα την εξαιρετική κατα τη γνώμη μου Χώρα Προέλευσης του Σίλλα
το Ατεμπέργκ το οποίο και βρήκα λιγότερο καλό απο τα άλλα και θα βάλω και τις ταινίες του αγαπημένου μου Κ. Γιάνναρη.

Η υπόθεση της εχει να κάνει με μια οικογένεια που ζει σε ενα σπίτι με ενα τεράστιο τοιχο -φράχτη.
Τα παιδιά δεν έχουν βγει ποτέ μέσα απο αυτόν και ο μοναδικό επισκέπτης σ αυτο ειναι μια κοπέλα απο το γραφείο σεκιούριτι.
Αυτή ειναι η υπόθεση .
Εχει σημασία να την δει κάποιος βέβαια
και μετά να μιλήσουμε γ αυτήν.
Μην χαλάσω και το σασπένς.
Μια ταινία χωρίς μουσική και με πολλούς ήχους
πολύ καλή σκηνοθεσία
άψογη φωτογραφία

στο σενάριο έχει καταφέρει με τους χαρακτήρες και την υπόθεση να φτιάξει την τέλεια σε εισαγωγικά οικογένεια το καταφύγιο που ολοι ψάχνουν
μιας οικογένειας μικροαστών οπως είμαστε όλοι μας
η οικογένεια αυτή ειναι εμείς η κοινωνία μας ο κόσμος μας η οικογένεια μας.
Η παθογένεια της και η κρίση που περνάει.
Πιστεύω οτι έκανε αισθηση και αυτή και η Στρέλλα και η Χώρα προέλευσης γιατί όλα μιλάνε για οικογένειες αξίες κοινωνια πραγματικότητα και για το σήμερα.

pisoglendis είπε...

Κυνόδοντας
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΑΝΙΚΑΣ | Πέμπτη 27 Ιανουαρίου 2011
Εκτύπωση Αποστολή με Email
Μικρό μέγεθος γραμματοσειράς Μεσαίο μέγεθος γραμματοσειράς Μεγάλο μέγεθος γραμματοσειράς
Προσθήκη στο Delicious Προσθήκη στο Facebook Προσθήκη στο Newsvine Bookmark Προσθήκη στο Twitter

Τώρα ανακαλύψαμε τον Λάνθιμο. Τώρα το ατελείωτο πλήθος των ελληνικών Μedia και κυρίως τα τηλεοπτικά δάγκωσαν τη γλώσσα τους προφέροντας τη λέξη «Κυνόδοντας». Τώρα με το Οσκαρ και την γκλαμουριά. Να αρπάξω βρεγμένη σανίδα να σου δείξω εγώ. Γιατί εξαγώγιμο ελληνικό προϊόν δεν είναι τα σκουπίδια, η χυδαιότητα, η Γιουροβίζιον και η πορνογραφία. Γιατί όλα αυτά προς εσωτερική ανακύκλωση. Οπως η λαμογιά, η διαπλοκή, το κουκούλωμα, η φοροδιαφυγή. Και φυσικά του Δημόσιου οι αραχτοί. Αυτή την Ελλάδα αναπαράγουν οι λεβέντες που καθορίζουν την ειδησεογραφία και την κουλτούρα μας. Μια χώρα τριτοκοσμική, εσωστρεφική, αυτοκαταστροφική και υποβαθμισμένη. Μια Ελλάδα που έχει καταντήσει η χλεύη της Ευρώπης και η χωματερή του πολιτισμού. Αυτό το άθλιο, ανυπόληπτο καφενείο είναι ο απόλυτος κυρίαρχος του παιχνιδιού. Σαν αυτοματοποιημένη «βαριά βιομηχανία» που επί 24ώρου βάσεως παράγει απροσμέτρητη αφασία και επικών διαστάσεων ανθυποκουλτούρα. Και για μια ακόμα φορά δύο πράγματα έγιναν ξανά. Το πρώτο η εξαίρεση από την ιδιωτική πρωτοβουλία. Από το δημιουργικό Ατομο. Από τον οίστρο ενός καλλιτέχνη. Από τη μοναχική πορεία ενός νέου που άλλο πια δεν αντέχει. Από μια «ασήμαντη» μειοψηφία που τολμάει να πάει κόντρα σε όλους και σε όλα και μπορεί στο τέλος να διαπρέψει. Το δεύτερο, οι ξένοι. Πρώτα οι Γάλλοι του Φεστιβάλ των Καννών, έπειτα οι Βρετανοί που αποθέωσαν την ταινία και τέλος οι Αμερικανοί που την επέλεξαν για τα Οσκαρ. Μια χειρονομία που στους διαχειριστές του δυσθεώρητου ελληνικού πτυελοδοχείου περίπου λέει: Αυτή είναι ποιότητα. Αυτός είναι ο δρόμος της εξωστρέφειας. Αυτό το «προϊόν» είναι εξαγώγιμο και συγχρονίζεται με το επίπεδο της σημερινής παγκόσμιας πρωτοπορίας. Ακούει κανείς; Ακρα του τάφου σιωπή. Ελα μωρέ, σου λέει. Ο κόσμος μόνο Τζούλια θέλει. Αγαπητοί μου, δεν είναι μόνοι οι πολιτικοί. Είναι ένα παχύδερμο, ακούνητο, τυμπανιαίο πτώμα που αργά, υπόγεια και καθημερινά μας κατεβάζει στον τάφο με την ένδειξη Ελλάς!

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=6&artid=380721&dt=27/01/2011#ixzz1CckYWRAq

Ανώνυμος είπε...

μιλαει και η ακριτα που εχει γαμησει τον εγκεφαλο των ελληνων με τις μαλακιες που υπογραφει στην τηλεοραση.αει στο διαλο κυρα λενη ,αει σιχτιρ.

τζελα δελαφραγκα,κληρονομος

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget