31/1/11

LESBIAN PULP FICTION






Το πρώτο ΒΙ.ΠΕΡ. που εκδόθηκε το οποίο μιλούσε για μια λεσβιακή σχέση, ήταν το «Women’s Barracks» (1950) της Γαλλίδας Tereska Torrès το οποίο πούλησε 4 εκατομμύρια αντίτυπα και κατατάσσεται πλέον στα κλασικά του είδους του, αν και εκείνη την εποχή, το περιεχόμενό του δεν θεωρήθηκε απλά σκανδαλώδες, αλλά παράδειγμα πρόκλησης ηθικής κατάπτωσης, σύμφωνα με την επιτροπή House Select Committee on Current Pornographic Materials (1952).
ή
Η συγγραφέας Donna Allegra του περιοδικού «Lesbian Review of Books» (1994-2002) θυμάται πόσο δύσκολο ήταν να εμφανιστεί με ένα τέτοιο βιβλίο στο ταμείο του καταστήματος, και έχει δηλώσει ότι τα αγόραζε ως είδος πρώτης ανάγκης: «Δεν είχε σημασία πόσο ντροπιασμένη ένιωθα όταν έφτανα στο ταμείο για να αγοράσω αυτά τα βιβλία, ήταν απολύτως απαραίτητο για μένα να τα έχω. Τα χρειαζόμουν με τον ίδιο τρόπο που χρειαζόμουν φαγητό και στέγη για να επιβιώσω».
MYΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΤΣΕΠΗΣ…
ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΛΕΣΒΙΑΚΗ ΤΣΕΠΗ
Αν είσαι μια λεσβία που σέβεται τον εαυτό της τότε έχεις σίγουρα διαβάσει (ή τουλάχιστον γνωρίζεις) την Virginia Woolf (1882-1941), την Patricia Highsmith (1921-1995), την Colette (1873-1954) και πολλές άλλες κλασικές πλέον ομοφυλόφιλες συγγραφείς, ή και πιο σύγχρονες, όπως την πολυβραβευμένη Βρετανή Sarah Waters (1966 -) τα βιβλία της οποίας έχουν γυριστεί και σε τηλεοπτικές ταινίες/σειρές από το BBC (βλ. «Tipping the Velvet» 1998 , «Affinity» 1999, «Fingersmith» 2002). Κάποια από αυτά κυκλοφορούν και στα ελληνικά με τους τίτλους «Χείλη σαν Βελούδο», «Κλέφτρα» και «Ξαγρυπνώντας».
Τι γίνεται όμως όταν θέλεις να διαβάσεις ένα βιβλίο στην παραλία, στο τρένο, σε μια αίθουσα αναμονής; Κάτι εύπεπτο, εύκολο, γρήγορο στην ανάγνωση, κάτι για να περάσει η ώρα ευχάριστα χωρίς απαραίτητα να θέλεις να ασχοληθείς με τη «σοβαρή» λογοτεχνία;
Τότε είναι η ώρα για Lesbian Pulp Fiction. Για όσους δεν το γνώριζαν: και όμως υπάρχει.
Σε δεκάδες ανέρχονται πλέον οι συγγραφείς που ξεχωρίζουν, αφιερωμένες στο ρομάντζο και στο αστυνομικό μυθιστόρημα με λεσβίες πρωταγωνίστριες. Δεν χρειάζεται επομένως να συμβιβάζεσαι πλέον με Άρλεκιν, φτηνά Best Seller της Bell και ανατυπώσεις παμπάλαιων εκδόσεων της Αγκάθα Κρίστι για να σκοτώσεις την ώρα σου έξω από το γραφείο του οδοντίατρου. Το μόνο που χρειάζεται είναι να γνωρίζεις αγγλικά και όλος ο κόσμος του σύγχρονου λεσβιακού μυθιστορήματος απλώνεται στα πόδια σου (και καθώς διαβάζεις όλο και θα νιώθεις πως σκαρφαλώνει προς τα πάνω!). Αν βλέπεις για πρώτη φορά τα ονόματα των Radclyffe, Karin Kallmaker, Gun Brooke, Gerri Hill, Georgia Beers, Katherine V. Forrest, Erin Dutton, Lindy Cameron, Marianne K. Martin και J.M. Redmann για να αναφέρουμε μερικά μόνο ονόματα, σημαίνει ότι ήρθε η ώρα να τις ανακαλύψεις.
Ο όρος Pulp Fiction ξεκίνησε να χρησιμοποιείται από την δεκαετία του 1920 για να υποδηλώσει τα μυθιστορήματα που τυπώνονταν σε φτηνό χαρτοπολτό προερχόμενο από ξύλο. Τα βιβλία αυτά πωλούνταν σε εφημεριδοπωλεία, περίπτερα, παντοπωλεία, ψιλικά, στάσεις λεωφορείων και άλλα μέρη όπου κανείς μπορούσε να βρει κάθε είδους έτοιμη, φθηνή διασκέδαση για να καταναλώσει. Τα βιβλία ήταν αρκετά μικρά ώστε να χωράνε σε μια μικρή τσάντα ή μια πίσω τσέπη και αρκετά φθηνά ώστε να μπορεί να τα πετάξει κανείς αφού τα διαβάσει χωρίς να σκέφτεται το κόστος. Στην Ελλάδα αντίστοιχες εκδόσεις ονομάζονταν «ΒΙ.ΠΕΡ.» (βιβλία περιπτέρου). Στις Η.Π.Α. τα βιβλία αυτά δεν λογοκρίνονταν καν επειδή αυτού του είδους η λογοτεχνία δεν ήταν σεβαστή από τις αρχές όταν ξεκίνησε το φαινόμενο. Αργότερα, όμως, στην περίοδο του Μακαρθισμού, τα βιβλία αυτά θεωρούνταν τόσο επικίνδυνα που οι ομοφυλόφιλες γυναίκες, αφού τα διάβαζαν, τα έκαιγαν ή τα πετούσαν στα σκουπίδια για να μην τους κολλήσει η ρετσινιά της τζιβιτζιλούς.
Στην δεκαετία του ‘50 και του ’60, πριν ακόμη την έλευση του Φεμινισμού, ελάχιστη ήταν η λογοτεχνία εκείνη που αφορούσε άμεσα τις λεσβίες. Πολύ συχνά, τα βιβλία τσέπης με λεσβιακό περιεχόμενο ήταν η μόνη αναφορά που είχαν οι ομοφυλόφιλες γυναίκες (αλλά και ο υπόλοιπος κόσμος) για το τι σημαίνει να είναι μια γυναίκα λεσβία. Η Stephanie Foote (Πανεπιστήμιο του Ιλινόις) έχει σχολιάσει πάνω σε αυτό: «Τα ΒΙ.ΠΕΡ. έχουν ερμηνευθεί ως σημάδια μιας μυστικής ιστορίας των αναγνωστριών, και έχουν εκτιμηθεί επειδή έχουν διαβαστεί. Όσο περισσότερο διαβάζονται, τόσο περισσότερο εκτιμώνται, και όσο περισσότερο διαβάζονται, τόσο στενότερη γίνεται η σχέση μεταξύ της ίδιας της πράξης της κυκλοφορίας, της ανάγνωσης και της κατασκευής μιας λεσβιακής κοινότητας ... Οι λεσβίες χρησιμοποιούν την ανάγνωση των μυθιστορημάτων ως έναν τρόπο για να αισθανθούν ότι δεν είναι μόνες τους…». Το πρώτο ΒΙ.ΠΕΡ. που εκδόθηκε το οποίο μιλούσε για μια λεσβιακή σχέση, ήταν το «Women’s Barracks» (1950) της Γαλλίδας Tereska Torrès το οποίο πούλησε 4 εκατομμύρια αντίτυπα και κατατάσσεται πλέον στα κλασικά του είδους του, αν και εκείνη την εποχή, το περιεχόμενό του δεν θεωρήθηκε απλά σκανδαλώδες, αλλά παράδειγμα πρόκλησης ηθικής κατάπτωσης, σύμφωνα με την επιτροπή House Select Committee on Current Pornographic Materials (1952).
Η συγγραφέας Donna Allegra του περιοδικού «Lesbian Review of Books» (1994-2002) θυμάται πόσο δύσκολο ήταν να εμφανιστεί με ένα τέτοιο βιβλίο στο ταμείο του καταστήματος, και έχει δηλώσει ότι τα αγόραζε ως είδος πρώτης ανάγκης: «Δεν είχε σημασία πόσο ντροπιασμένη ένιωθα όταν έφτανα στο ταμείο για να αγοράσω αυτά τα βιβλία, ήταν απολύτως απαραίτητο για μένα να τα έχω. Τα χρειαζόμουν με τον ίδιο τρόπο που χρειαζόμουν φαγητό και στέγη για να επιβιώσω». Μεταξύ της δεκαπενταετίας 1955-1969, εκατοντάδες τίτλοι εκδόθηκαν και εκατομμύρια τέτοια βιβλία πουλήθηκαν στις Η.Π.Α. Οι πιο γνωστές συγγραφείς του είδους είναι οι: Ann Bannon (1932-), Valerie Taylor (1913-1997), Marijane Meaker (1927-) και Marion Zimmer Bradley (1930–1999), συγγραφείς οι οποίες ξεχωρίζουν για την προσφορά τους στη λεσβιακή λογοτεχνία και για την διαμόρφωση της λεσβιακής ταυτότητας πριν τον φεμινισμό.
Εκτός από τις γυναίκες συγγραφείς, υπήρχαν και άντρες συγγραφείς, οι οποίοι συχνά έγραφαν με γυναικεία ψευδώνυμα! Το αποτέλεσμα, ήταν δυο διαφορετικά «είδη» lesbian pulp: α) «pro-lesbian» (υπέρ των λεσβιών) και β) «virile adventures» (αρρενωπές περιπέτειες). To πρώτο είδος αναπτύχθηκε, όπως περιμένει κανείς λόγω του τίτλου, από γυναίκες συγγραφείς - αφορούσε ερωτικές ιστορίες μεταξύ γυναικών με έμφαση στο πλάσιμο ολοκληρωμένων χαρακτήρων και απέφευγε την λεπτομερειακή περιγραφή σκηνών σεξ. Το δεύτερο είδος παρουσίαζε τουλάχιστον έναν αντρικό χαρακτήρα, είχε εξουθενωτικές περιγραφές του σεξ και γενικά ήταν πιο προσηλωμένο στην εκπλήρωση αρσενικών φαντασιώσεων. Η πλειονότητα των βιβλίων, όμως, έτσι κι αλλιώς, προωθούσε μύθους σχετικά με την ομοφυλοφιλία. Συχνά μοτίβα ήταν η παρουσίαση της ομοφυλοφιλίας στη φυλακή, στο στρατό και στα παρθεναγωγεία. Επίσης συχνή ήταν η συσχέτιση της ομοφυλοφιλίας με την μαγεία, τον Σατανισμό, τον σαδομαζοχισμό, τα όργια και την ηδονοβλεψία. Όλα αυτά σε μια εποχή όπου απαγορευόταν, εξαιτίας της λογοκρισίας, να εμφανιστεί η ομοφυλοφιλία συσχετισμένη με οποιοδήποτε θετικό πρότυπο. Οι ομοφυλόφιλοι χαρακτήρες ή πεθαίνουν ή τρελαίνονται στο τέλος: αυτός ήταν ο κανόνας.
Σήμερα τα αστυνομικά μυθιστορήματα και τα ρομάντζα δεν θεωρούνται απλά pulp fiction, αλλά είδη σεβαστά από τους λογοτεχνικούς κύκλους. Την παράδοση του καλού αστυνομικού βιβλίου κρατά τα τελευταία χρόνια μεταξύ άλλων η βραβευμένη με το «Lambda Literary Award» Jean M. Redmann (1955-). Η πιο γνωστή της δουλειά βασίζεται στον χαρακτήρα της Micky Knight, μιας ιδιωτικής ερευνήτριας που ζει στη Νέα Ορλεάνη. Τα ζητήματα του αλκοολισμού, της διάκρισης λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού και της βασανισμένης παιδικής ηλικίας κατατρέχουν την ηρωίδα και στην ενήλικη ζωή της. Η hardboiled σειρά της Micky Knight περιλαμβάνει τα: Death by the Riverside (1990), Death of Jocasta (1992), The Intersection of Law and Desire (1995), Lost Daughters (1999), Death of a Dying Man (2009) και Water Mark (2010).
Πολυβραβευμένη επίσης και η λεσβία Ellen Hart (1949-), όχι μόνο με το Lambda αλλά και με το Golden Crown Literary Society Award, γνωστή περισσότερο για την σειρά μυστηρίου που είναι βασισμένη στο χαρακτήρα της Jane Lawless, ιδιοκτήτριας εστιατορίου. Γνωστή και ως η «λεσβία Αγκάθα Κρίστι», η Hart χρησιμοποιεί πολύ συχνά στα βιβλία της στοιχεία από την τέχνη της γαστρονομίας, όντας η ίδια επαγγελματίας σεφ για 14 χρόνια. Η σειρά της Lawless περιλαμβάνει 17 βιβλία, πέντε από τα οποία έχουν λάβει το Lambda award και δύο το Golden Crown.
Η Kate Delafield, λεσβία αστυνομικός, ντετέκτιβ και πρώην πεζοναύτης, δημιούργημα της Katherine V. Forrest (1939-), είναι η πρωταγωνίστρια οκτώ βιβλίων (τρία από τα οποία έχουν λάβει το Lambda award). Συχνά περιγράφεται ως o συνδυασμός της Miss Marple με την K.D. Lang και του Σέρλοκ Χόλμς με την λεσβία ακτιβίστρια Candace Gingrich. Εκτός από τις αστυνομικές νουβέλες της, η Katherine Forrest είναι επίσης γνωστή για το ρομάντσο της «Curious Wine», το οποίο θεωρείται κλασικό έργο της αμερικανικής λεσβιακής λογοτεχνίας και έχει ειπωθεί ότι έχει «διαλύσει πολλές παρανοήσεις σχετικά με τις λεσβίες και τις λεσβιακές σχέσεις». Η Katherine Forrest έχει βραβευθεί με σωρεία διαφορετικών διακρίσεων. Οι ιστορίες μυστηρίου της Kate Delafield περιλαμβάνουν τα: Amateur City (1984), Murder At The Nightwood Bar (1987), The Beverly Malibu (1989), Murder By Tradition (1991), Liberty Square (1996), Apparition Alley (1997), Sleeping Bones (1999) και Hancock Park (2004).
Ας περάσουμε στην «βασίλισσα» του Λεσβιακού Ρομάντζου Karin Kallmaker (1960-), την πολυγραφότατη μυθιστοριογράφο που δημοσιεύει εκτός των ερωτικών της έργων και μυθιστορήματα Επιστημονικής Φαντασίας με το ψευδώνυμο Laura Adams. Η Kallmaker δηλώνει ξεκάθαρα επηρεασμένη από την Katherine V. Forrest. Η πέμπτη της νουβέλα, «Painted Moon» χαιρετίστηκε ως το επόμενο «Curious Wine» και παραμένει ένα από τα πιο δημοφιλή μυθιστορήματα 15 χρόνια μετά τη δημοσίευσή του. Αποτίοντας τιμή στην Jane Austen ως την μητέρα του μοντέρνου μυθιστορήματος, το έργο της Kallmaker «Just Like That» είναι μια λεσβιακή εκδοχή της «Περηφάνιας και Προκατάληψης». Αν και ασχολείται κυρίως με το ρομάντζο, ως είδος, κάθε της βιβλίο έχει κάτι το πρωτότυπο, παρουσιάζοντας χαρακτήρες πειστικούς, ευάλωτους, οι ιστορίες των οποίων είναι πολύπλοκες, και οδηγούν τις ηρωίδες της στην ενδυνάμωση μέσα από την αντιμετώπιση δύσκολων θεμάτων. Το έργο της Κallmaker είναι τεράστιο από κάθε πλευρά, σε όγκο, σε σημασία και σε βραβεύσεις.
Η Radclyffe είναι επίσης μια συγγραφέας ρομάντζων που έχει κερδίσει μια ντουζίνα βραβεία! Το πραγματικό της όνομα είναι Len Barot, γεννήθηκε το 1950 και δεν πρέπει να την συγχέουμε με την Radclyffe Hall, συγγραφέα του επίσης κλασικού λεσβιακού έργου «Το πηγάδι της μοναξιάς» (1928). Η Radclyffe έλαβε το Alice B. award για το σύνολο του έργου της το 2004. Πριν γίνει συγγραφέας εργαζόταν ως πλαστικός χειρούργος σε ιδιωτική κλινική. Σήμερα είναι ιδιοκτήτης του λεσβιακού εκδοτικού οίκου Bold Strokes.
Τέλος, αξίζει να αναφερθούμε, αν και συνοπτικά λόγω έλλειψης χώρου, σε μερικές από τις πιο αξιόλογες συγγραφείς της τελευταίας δεκαετίας. Η Georgia Beers θεωρείται μια από τις πιο φρέσκιες νέες φωνές στο είδος του ρομάντζου και έχει βραβευθεί το 2006 με το Lambda για το μυθιστόρημά της «Fresh Tracks». Η Gun Brooke έχει βραβευθεί για τα "Course of Action", "Supreme Constellations 2" καθώς και με το Alice B. Award Medal για το σύνολο του έργου της το 2009. Τέλος, δεν πρέπει να ξεχάσουμε την Gerri Hill, η οποία έχει βραβευθεί για τα: «The Scorpion», «Partners» και «Killing Room».
Πολύ χρήσιμη θα σου φανεί η παρακάτω λίστα αν ψάχνεις τι να διαβάσεις:
http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_lesbian_literature

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget