10/4/11

Η κοκκινη κλεψυδρα


τρέχει ο κόκκινος χρόνος μέσα στην κλεψύδρα ενώ η θάλασσα εξακολουθεί το δικό της τραγούδι
Βυθιζόμουνα στα μάτια του Εκεί ταξίδευα με την ταχύτητα της αστραπής
Κάθε βύθισμα στρόβιλος, με έφτανε σε νέο χάρτη απάνω… και πάλι από την αρχή

εκείνος είχε πάντα μια κλεψύδρα κοντά του να μετρά τις πληγές του.. Πήρα κι εγώ μια κόκκινη σαν αίμα να μου τον θυμίζει ..την έστησα κοντά στον ήλιο να ζεσταίνεται ..του έστειλα θερμές ευχές ...
«η ζωή είναι ωραία δεν λες τίποτα...γεμάτη εκπλήξεις να τις βουτήξεις απ το χέρι και να τις πας μια βόλτα πριν ξεγλυστρισουν»


είπε η πριγκηπέσα και προσευχήθηκε στη θάλασσα

Λουκία Ρικάκη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget