24/4/11

ΤΟ ΓΟΝΙΔΙΟ Χ Τι συμβαίνει με τους Μεταλλαγμένους;




του Χρήστου Γογκίλη
(μέλος accept – LGBT Cyprus:
info@acceptCY.org / www.acceptcy.org)

Μετάλλαξη: Το κλειδί της εξέλιξης του ανθρώπινου είδους. Η δυνατότητα της μετάλλαξης ενός μονοκύτταρου οργανισμού στο είδος του ανθρώπου που σήμερα κυριαρχεί τον πλανήτη.

Μεταλλαγμένοι: Από την ανακάλυψη της ύπαρξής τους, έχουν αντιμετωπισθεί με φόβο, καχυποψία, συχνά με μίσος. Σ’ ολόκληρο το πλανήτη η αντιπαράθεση σιγοβράζει: είναι οι μεταλλαγμένοι ο επόμενος κρίκος στην αλυσίδα της εξέλιξης του ανθρώπινου είδους, ή ένα καινούριο είδος ανθρώπων που παλεύει για μια θέση σ’ αυτό τον κόσμο. Ένα είναι το σίγουρο: ο σεβασμός της διαφορετικότητας δεν ήταν ποτέ ένα από τα εξ’ορισμού κύρια χαρακτηριστικά της ανθρώπινης φυλής.


"Η μεγάλη δύναμη συνοδεύεται και από τεράστια ευθύνη" και "το ταλέντο απαιτεί εξάσκηση". Ατάκες και διάλογοι μέσα από ιστορίες σουπερηρώων όπως ο SpiderMan, ο SuperMan, οι X-MEN, οι Τέσσερις Φανταστικοί και τόσοι άλλοι... Ομάδες σουπερηρώων, που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, είτε έχουν υποστεί μια μετάλλαξη με κάποιο τρόπο που τους χάρισε την διαφορετικότητα της δύναμης που διαθέτουν, είτε απλά έχουν "γεννηθεί" έχοντας στο DNA τους το λεγόμενο “γονίδιο-Χ”, μοιράζονται μια κοινή μοίρα: την διαφορετικότητα από τους υπόλοιπους «κοινούς θνητούς». Για όσους δεν έχουν διαβάσει ποτέ αυτού του είδους τα (παιδικά) comics, ίσως όλ’ αυτά να τους φανούν λίγο ξένα... Θα μπορούσε να πει κανείς ότι συμβαίνουν σε ένα παράλληλο σύμπαν, και δε θα είχε κι άδικο. Για όλους εμάς όμως που μεγαλώσαμε με τέτοιες ιστορίες, ήρθε ο καιρός να μάθουμε κάποιες αλήθειες...

Όλοι σε κάποια φάση της ζωής μας έχουμε ζήσει την απόρριψη ή το φόβο της απόρριψης. Ο τελευταίος κάποιες φορές αποδεικνύεται πιο καταλυτικός παράγοντας στις αποφάσεις μας. Κάποιοι έχουμε απορριφθεί για το ποιοι είμαστε, κάποιοι άλλοι για το ποιοι δεν είμαστε, και κάποιοι φοβούμενοι την απόρριψη, προσποιούμαστε ότι δεν είμαστε αυτοί που είμαστε... Όλοι ξέρουμε πως είναι η αίσθηση της μοναξιάς που σου επιβάλλει ως ένα βαθμό η διαφορετικότητα σου, το συναίσθημα του να μη γίνεσαι αποδεκτός σ’ ένα κοινωνικό σύνολο, είτε αυτό λέγεται σχολείο, στρατός, πανεπιστήμιο, παρέες και αργότερα στη δουλειά σου. Το να μην ταιριάζεις στο μοντέλο που έχει φτιάξει η κοινωνία για σένα, λόγω των απόψεων ή επιλογών σου, λόγω της διαφορετικότητας που επιλέγεις να πρεσβεύεις, αυτό αποτελεί και την αιτία της μη-αποδοχής, που παραμονεύει πίσω από κάθε κουβέντα του συνομιλητή σου. Από ένα σημείο και μετά, την κριτική και την απόρριψη μπορείς και την αναγνωρίζεις από μακριά, νιώθεις τη μυρωδιά της, είναι δίπλα σου, είναι γύρω σου, σχεδόν την αγγίζεις...

Αν αυτά μας φαίνονται οικεία συναισθήματα, βιώματα που έχουμε ζήσει στο παρελθόν ή τα βιώνουμε ακόμα, τότε μπορούμε να ταυτιστούμε με τους Μεταλλαγμένους-Χ αυτών των ιστοριών. Οι διαφορετικές αυτές υπάρξεις στον κόσμο των σουπερηρώων, αυτές οι παράξενες φιγούρες, διαθέτουν κάτι ξεχωριστό, μια υπερ-δύναμη εσωτερική που τις περισσότερες φορές δημιουργεί προβλήματα στη προσωπική τους ζωή αλλά ταυτόχρονα αποτελεί και λόγο ύπαρξης, αποτελεί ταυτότητα, ευθύνη στη κοινωνία που ζουν και μεγαλώνουν, στο περιβάλλον όπου, όπως εμείς, έτσι κι αυτοί ερωτεύονται και κάνουν όνειρα για το αύριο. Ο Κλαρκ Κεντ για παράδειγμα, ο γνωστός σε όλους Superman, ο Πήτερ Πάρκερ που ίσως τον αναγνωρίσετε ως Spiderman, για τους πιο ψαγμένους, ο Τσαρλς Φράνσις Εξέιβιερ (Καθηγητής-X), η Ορόρο Μονρό (Θύελλα/Storm), η Tζήν Γκρέη-Σόμμερς (Φοίνικας/Phoenix), ο Έρικ Μάγκνους (Μαγκνέτο/Magneto) και τόσοι άλλοι, ο καθένας από αυτούς τους μεταλλαγμένους ήρωες των παιδικών κόμικς, φαίνεται να μεγάλωσε σε ένα κόσμο όπου ήταν υποχρεωμένος να κρύβει τη μετάλλαξή του. Ο κόσμος εκεί έξω δεν είναι έτοιμος να δεχτεί μια τέτοια διαφορετικότητα και το όνειρο για μια κοινή ζωή των μεταλλαγμένων-Χ με τους κοινούς θνητούς ανθρώπους φάνταζε και φαντάζει ουτοπία. Άντε τώρα να είσαι συ στη θέση τους, να μεγαλώνεις ως μεταλλαγμένος, σε έναν κόσμο όπου η «μετάλλαξη» θεωρείται κάτι αφύσικο, άγνωστο, μη αποδεκτό και επικίνδυνο, κάτι που ο καθημερινός συνηθισμένος άνθρωπος, από φόβο και άγνοια, ονομάζει «ανωμαλία» και όχι ταλέντο. Εσύ στη θέση τους τι θά ‘κανες; Θα το έκρυβεις ή θα το φωναζες; Σε αυτή τη νεαρή ηλικία, όντας νεαρός μεταλλαγμένος που ανακαλύπτεις για πρώτη φορά την μετάλλαξή σου, καλά-καλά δε ξέρεις ακόμα τι σου συμβαίνει. Απλά βιώνεις την διαφορετικότητα στο πετσί σου. Κι αν μπορείς να το κρύψεις, τότε όλα καλά στην αρχή! Ζεις με το φόβο μην καταλάβουν οι υπόλοιποι ότι είσαι διαφορετικός, μη σε προδώσει η ίδιά σου η ιδιότητα. Κάπως έτσι μεγάλωσε η Τζην Γκρέη, που ως νεαρή τηλεπαθητική διάβαζε τις σκέψεις των άλλων, χωρίς να το ελέγχει, ή ο Spiderman, που χωρίς την στολή του φαινόταν μια χαρά φυσιολογικός, αν εξαιρέσουμε τις στιγμές που τον “έπιανε” η «αραχνοδιαίσθηση» του και του δημιουργούσε πονοκεφάλους. Τι γίνεται όμως αν η διαφορετικότητά σου κάνει... μπάμ; Τι γίνεται αν δεν κρύβεται; Τι κάνεις αν σου «φαίνεται» ότι είσαι μεταλλαγμένος, όπως ας πούμε ο Γουόρεν Γουόρθιγκτον, που μεγαλώνοντας αρχίσαν να φυτρώνουνε φτερούγες στη πλάτη του; Αργότερα θα γινόταν ο Αρχάγγελος (Archangel), αλλά ως έφηβος πώς θα μπορούσε να διαχειριστεί κάτι τέτοιο; Ο δε Νυχτοβάτης (Nightcrawler), κατά κόσμον Κέρτ Βάγκνερ, στις ιστορίες των Χ-MEN είχε γαλάζιο δέρμα. Πως να το κρύψεις αυτό; Δε κρύβεται... Κάνει κρα (!). Ο κ. Χένρυ Χάνκ Μακόη, γνωστός στο σύμπαν των σουπερηρώων και ως “το Κτήνος” (Beast), ο καημένος όχι μόνο ήταν γαλάζιος αλλά από μωρό είχε και... γούνα, σε ολόκληρο το σώμα. Τι γίνεται αν όπως ο Mπόμπυ Ντρέικ, γνωστός και ως Iceman, μεγαλώνοντας συνειδητοποιούσες πως έκανες πάγο ό,τι έπιανες στα χέρια σου; Αν ζεις στην Κυπρο πιθανότατα θα γίνεις και το επίκεντρο της παρέας το καλοκαίρι, δίνοντας παγάκια στους φίλους σου για το φραπέ. Γιατί τελικά πρέπει να κρύβονται οι μεταλλαγμένοι; Ποιόν έχουν πειράξει, όταν οι ίδιοι δε γνωρίζουν καλά-καλά το “πρόβλημα”; Ακόμα και αυτοί που δεν τους “φαίνεται”, γιατί να πρέπει να το "παίζουν" κανονικοί άνθρωποι ενω δεν είναι; Μα ο λόγος είναι απλός και ακούει στο όνομα "Κοινωνικός Ρατσισμός".

Αν η πλειονότητα των ανθρώπων αποτελεί και το μόνο ορισμό για το «φυσιολογικό», τότε οτιδήποτε διαφέρει, αυτόματα καθίσταται αφύσικο, ανώμαλο, άρρωστο... Και όλοι γνωρίζουμε ότι το «άρρωστο» χρειάζεται «θεραπεία». Όταν δε ανήκεις σε μια ομάδα που δεν την χαρακτηρίζει το “φυσιολογικό”, όπως ένας μεταλλαγμένος, ας πούμε, αποτελεί και πρόβλημα, τότε η κοινωνία αυτόματα προσαρμόζεται στις αντίστοιχες λογικές που είναι γνωστές σε όλους. Οι άνθρωποι φοβούνται και αρχίζουν να διερωτώνται...

Οι γονείς θέτουν ερωτήσεις στους εαυτούς τους, και στο μεταλλαγμένο παιδί τους: “Γιατί πρέπει να είσαι διαφορετικός;”, “Έχεις προσπαθήσει να μην είσαι μεταλλαγμένος;”, “Είναι αρρώστια; Κολλάει;, Θεραπεύεται;”, “Είναι γονίδιο; Ποιος ευθύνεται γι’ αυτό; Ο πατέρας; Η μάνα;”, “Σε ποιόν να ρίξουμε το φταίξιμο;”, “Μπορούμε να μεταλλάξουμε ένα μεταλλαγμένο σε φυσιολογικό άνθρωπο;”, “Υπάρχει σωτηρία για το παιδί μας;”.

Τα ίδια τα παιδιά, μεγαλώνοντας συνειδητοποιούν ότι είναι διαφορετικοί από τους υπόλοιπους, ότι κάτι δε πάει καλά. Ωριμάζοντας, σκέφτονται ότι ίσως είναι μεταλλαγμένοι και τα πρώτα ερωτήματα αρχίζουν: “Γιατί σε μένα;”, “Μπορώ να γίνω καλά;”, “Μπορώ να είμαι φυσιολογικός;”, “Είμαι ανώμαλος;” “Γιατί δεν μ' αγαπούν; Αφού δεν κάνω κάτι κακό, αφού δεν το επέλεξα...”, “Αν μπορούσα να είμαι φυσιολογικός, θα το ήθελα;”, “Τελικά αυτές οι δυνάμεις μόνο δυσκολίες μου φέρνουν...”, “Δεν είναι τόσο ωραίο να είσαι διαφορετικός!”, “Δε με θέλει κανείς...”, “Θα το καταλάβει κανείς ότι δεν είμαι «κανονικός»;”, “Δε μπορώ να ζήσω φυσιολογικά ως μεταλλαγμένος...”, “Τι να κάνω; Υπάρχουν κι άλλοι σαν εμένα ή είμαι μόνος μου; Που θα τους βρω;”.

Και μεγαλώνοντας σ' έναν κόσμο που η μετάλλαξη είναι ταυτόσημο της "ανωμαλίας" και του μη φυσιολογικού, ότι και να κάνει κανείς, όσο κι αν βοηθήσει τους συνανθρώπους του, θα είναι πάντα ένας μεταλλαγμένος, σ’ έναν κόσμο φυσιολογικών, μέχρι να συνειδητοποιήσει, πολλές φορές με τη βοήθεια και την στήριξη άλλων, ότι η αποδοχή έρχεται μέσα από τον ίδιο. Κάποιοι δέχονται αυτή τη μοίρα, προσπαθούν να βοηθήσουν κι άλλους να βρουν τους εαυτούς τους, να ελέγξουν τις δυνάμεις τους και να περιορίσουν τις πληγές που τους έχουν ανοίξει οι ρατσιστικές συμπεριφοράς του παρελθόντος. Πρέπει να μάθουν να αμύνονται, να προσέχουν τη ζωή τους αλλά και τον εαυτό τους, τη προσωπικότητά τους, τη ψυχή τους. Πρέπει να μάθουν να επιλέγουν τον δρόμο της αρετής σ’ έναν άδικο κόσμο, να μάθουν τον δύσκολο και ενάρετο δρόμο, και όχι τον εύκολο και άμεσο: “οφθαλμόν αντί οφθαλμού”. Δε θα 'πρεπε να κρύβουν τη μετάλλαξη τους, δεν είναι σωστό, δεν είναι υγιές... Ίσως γιατί το φυσιολογικό και το μη φυσιολογικό δε πρέπει να κρίνονται με βάση το σύνηθες, και η μειονότητα τελικά όχι μόνο μπορεί να μην είναι επικίνδυνη αλλά μπορεί να είναι πολλά πράγματα σε μια κοινωνία: μπορεί να είναι χρήσιμη, δημιουργική, εποικοδομητική, ισορροπημένη, “νορμάλ”. Αυτό πρεσβεύουν Μεταλλαγμένοι χαρακτήρες όπως ο Καθηγητής Χ (ο Τσαρλς Εξειβιερ) και η σχολή του “Για προικισμένους Νέους” στους X-MEN, όπως επίσης και ο Πήτερ Παρκερ, που προσπαθεί είτε ως φωτογράφος είτε ως Spiderman να βοηθήσει την κοινωνία στην οποία ζει, αλλά να έχει και προσωπική ζωή. Κάποιοι άλλοι μεταλλαγμένοι όμως, αυτόν τον ρατσισμό που βιώνουν χρόνια τον διαχειρίζονται αλλιώς. Κάποιοι πιστεύουν ότι οι μεταλλαγμένοι δεν μπορούν να ζήσουν ειρηνικά με τους απλούς ανθρώπους, αφού η απόρριψη και ο πόνος που έχουν ζήσει τους έχει κάνει να θεωρούν ότι οι απλοί άνθρωποι αδυνατούν απλά να σεβαστούν το δικαιώματά τους στην διαφορετικότητα και τελικά στην ζωή. Η λύση γι’ αυτούς στη καλύτερη περίπτωση είναι να ζούν σε γκέτο, με άλλους μεταλλαγμένους και με κάθε μικρή ευκαιρία να “εκδικούνται” το Θεό εκείνο που τους έκανε έτσι όπως είναι. Στη χειρότερη περίπτωση είναι ο ανοιχτός "πόλεμος". Ένας πόλεμος, όπου τα ανώτερα όντα (οι μεταλλαγμένοι) επιβάλλονται στα πιο ανίσχυρα (στους αδύναμους ανθρώπους). Η επιβίωση του πιο δυνατού, ο νόμος της ζούγκλας. Και αυτό συνεπάγεται τον «εμφύλιο πόλεμο» μεταξύ της φυλής των Μεταλλαγμένων. Οι μεν έχουν βάλει σκοπό να καταστρέψουν τους ανθρώπους που τους καταπιέζουν, οι δε να τους προστατέψουν, σεβόμενοι οι ίδιοι την διαφορετικότητα των αδυνάτων: η αιώνια μάχη μεταξύ του καλού και του κακού που υπάρχει εδώ και αιώνες.

Τι σχέση έχουν τώρα όλ' αυτά με τον δικό μας, τον πραγματικό κόσμο; Ξαναδιαβάστε το κείμενο και αντικαταστήστε απλά τον όρο “μεταλλαγμένοι” με τον όρο “gay”!

Μήπως εμείς είμαστε οι σουπερήρωες ή αυτοί είναι gay;

1 σχόλιο:

stassa είπε...

Να πεις του κυρίου Γογκίλη οτι αν ξαναπεί τον Σπάιντερμαν μεταλλαγμένο, θα βγει ο Χουλκ και θα τον πλακώσει στις μπούφλες!

Δεν έχει μείνει ούτε όσιο ούτε ιερό. Άκου ο Σούπερμαν κι ο Σπάιντερμαν μεταλλαγμένοι...

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget