19/5/11

Αντίνοος η συνέντευξη



Παρακολουθήσαμε μια από τις πρόβες του Αντίνοου στο υπέροχο θέατρο “Studio Κυψέλης” και μιλήσαμε με τον Στέφανο Κακοβούλη για την τέχνη, την ποίηση και τον έρωτα.

Του Γ. Τσιτιρίδη


Πες μας δυο λόγια για το θέατρο «studio Κυψέλης».
Είναι η δεύτερη χρονιά που λειτουργεί. Είναι ένας πολύ ζεστός χώρος που μυρίζει θεατρίλα, κάτι που σπανίζει με τους νέους χώρους. Πλέον θεατρίλα μυρίζουν κάτι παλιά θέατρα. Αυτός είναι ένας χώρος που είναι φτιαγμένος έτσι που να το εκπέμπει αυτό το πράγμα. Είναι Θέατρο.

Και είσαι και τα δύο χρόνια εδώ;

Ναι, πέρσι με τον Οσκαρ Ουάιλντ και φέτος με κάτι εντελώς διαφορετικό.

Ποιος επέλεξε το έργο και γιατί;

Εγώ τον επέλεξα τον Αντίνοο για δυο λόγους. Ο ένας είναι ότι έχω πολύ στενή σχέση με την ποίηση, λατρεύω την ποίηση και επειδή παίζουμε σε μια πολύ αντιπνευματική εποχή, η μόνη μας σωτηρία και διέξοδος είναι η τέχνη και κυρίως η ποίηση, που είναι η υψηλότερη των τεχνών. Τα τελευταία χρόνια έχει γίνει μεγάλος ντόρος γύρω από το όνομα του Φερνάντο Πεσόα και για τη σύγκριση του με τον Καβάφη, επειδή είναι και οι δύο σύγχρονοι, για την καταπίεση της σεξουαλικότητας τους. Στράφηκα λοιπόν στον Πεσόα, είναι η πρώτη φορά που ανεβαίνει έργο του στην σκηνή, τώρα τον ανακαλύπτουμε εδώ στην Ελλάδα. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι βλέπουμε ότι υπάρχει μια στροφή σε γκέι θέματα, αλλά κατ' εμέ με λάθος τρόπο. Στην αρχή είχαμε έργα που οι γκέι χαρακτήρες ήταν κωμικοί χαρακτήρες, γραφικοί. Μετά περάσαμε στην φάση οπού είχαμε γκέι έργα, οπού το θέμα αντιμετωπιζόταν σαν πρόβλημα, κοινωνική απόρριψη και περιθώριο. Όλα τα έργα που έχω δει στην Ελλάδα είναι έτσι δομημένα. Αυτό το έχω βαρεθεί και πιστεύω ότι δεν αφορά πια και το κοινό και τους γκέι. Και ήθελα να δω και θέλω να δω έργα που να υπάρχουν γκέι χαρακτήρες, αλλά να μη θίγεται το θέμα του γκέι αυτό καθεαυτό.

Για πες μας για το έργο.
Ο Αντίνοος είναι ένας μονόλογός, μιλαει για τον παθιασμένο έρωτα του Αδριανού για τον Έλληνα έφηβο Αντίνοο, ο οποίος χάνεται πολύ νέος και για να μπορέσει ο Ανδριανος να τον κρατήσει ζωντανό στην μνήμη του, τον επιβάλει σαν θρησκεία , φτιάχνει παντού αγάλματά του και τον ταυτίζει με το υπέρτατο κάλλος, μιλάμε για την αποθέωση του ομοφυλόφιλου έρωτα. Το έργο μιλάει για τον ιδεατό έρωτα ο οποίος τυχαίνει να είναι μεταξύ δύο αντρών, αλλά δε στεκόμαστε εκεί, στεκόμαστε στο ιδανικό του έρωτα. Μπορεί να είναι γκει, μπορεί να είναι στρέιτ, δε μας αφορά αυτό, αλλά η ιδέα το έρωτα.

Ιστορικά τι ξέρουμε γι' αυτήν τη σχέση;


Θα σου πω τι λέει ο μύθος και η ιστορία. Ο μύθος λέει ότι ο Αδριανός πήρε ένα χρησμό από το μαντείο των Δελφών που έλεγε ότι για να μπορέσει να επιβιώσει από τις μάχες του επεκτατικού πολέμου που έκανε, πρέπει ένας πολύ κοντινός του αγαπημένος να θυσιαστεί γι' αυτόν και το μαθαίνει ο Αντίνοος και πηγαίνει και αυτοθυσιάζεται, πνίγεται στο Νείλο για να σώσει τον αγαπημένο του. Αυτό λέει ο μύθος. Η ιστορία λέει ότι, επειδή ο Αδριανός είχε προσκολληθεί επάνω στον Αντίνοο, είχε παρατήσει τις μάχες και τη διοίκηση και άλλοι έστησαν τον πνιγμό του Αντίνοου. Στο έργο παρακολουθούμε τον θρήνο του Ανδιανού αμέσως μετά τον πνιγμό.

Αυτή η ιστορία και το κείμενο έχει να πει κάτι στο σημερινό θεατή;

Όπως κάθε μεγάλο έργο έτσι και αυτό διαπραγματεύεται μεγάλες ιδέες και μεγάλες αλήθειες, τις οποίες τις χρειαζόμαστε σήμερα που όλα είναι επιφανειακά, εφήμερα και ισοπεδωμένα.

Ποιο κομμάτι του μονολόγου σ' αρέσει πιο πολύ και σε συγκινεί;

Μ' αρέσουν πολλά κομμάτια του έργου, αλλά μια φράση που είναι επαναλαμβανόμενη και είναι τόσο αυθόρμητη και αληθινή είναι το “Αγάπη μου, θεϊκή μου αγάπη”.

Ο έρωτας αλλάζει με τις εποχές και τους αιώνες;
Ανά τον κόσμο ο έρωτας αλλάζει διαρκώς. Δεν έχει σχέση η ζωή μας τώρα με παλιά. Έτσι όπως έχουμε διαμορφώσει τις ζωές μας δεν έχουμε πολλά περιθώρια για να βιώσουμε κάτι μεγάλο και δυνατό. Είμαστε εγωιστές, δε δινόμαστε, δεν κάνουμε παραχωρήσεις και θυσίες. Ο έρωτας χρειάζεται πολλή προσπάθεια καθημερινά. Και επειδή τα θέλουμε όλα εύκολα, έχουμε κάνεις τις σχέσεις πολύ επιφανειακές, χωρίς να αφήνουμε κανένα περιθώριο για ουσιαστικά πράγματα. Ακούμε και διαβάζουμε το κείμενο του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας και το θεωρούμε γραφικό. Λέμε “δεν μπορεί να υπάρχει”, και όμως υπήρξε. Έχουν γίνει γραφικά τα συναισθήματα.

Πολλά έργα με θέμα την ομοφυλοφιλία έχουμε τα τελευταία χρόνια αλλά και μεγάλη εξοικείωση στο θέατρο με το γυμνό και τη στενή επαφή των σωμάτων.
Αυτό είναι πολύ καλό από την μια γιατί καταρρίπτει ταμπού, προκαταλήψεις και μια δήθεν ηθικολογία. Είναι καλό τα πράγματα να λέγονται και να δείχνονται ωμά και ανοιχτά, απλώς ο τρόπος που γίνεται αυτό να μην είναι πρόκληση για την πρόκληση. Είναι κλισέ αυτό, αλλά είναι αλήθεια. Η δουλειά της τέχνης είναι να είναι ένα βήμα μπροστά και να τραβάει τα πράγματα στα άκρα, αλλά με λόγο και άποψη από κάτω, με στόχο αισθητικό, κοινωνικό και πολιτικό. Όχι επιφανειακή πρόκληση για την προσέλκυση του κοινού. Δεν το έχουμε και ανάγκη, ο κόσμος έχει εξοικειωθεί τόσο πολύ με το γυμνό το σέξ.

Πόσο εύκολη είναι η μεταφορά της ποίησης στο θέατρο?
Πολύ δύσκολο είναι αυτό. Έχει τον κίνδυνο να πέσεις σε απαγγελία, να μη βγουν τα νοήματα, να μην είναι άμεσο γιατί ο λόγος στην ποίηση είναι συμπυκνωμένος, δε μιλιέται, έχει ρυθμό και όλα αυτά πρέπει να σπάσουνε και να γίνει ένας λόγος που να μπορεί να μιληθεί. Πρέπει να γίνει ένα κείμενο που μπορείς να το παίξεις και να μην πέσεις στην παγίδα της απαγγελίας.

Ο δικός σου αγαπημένος ποιητής
Ο Μποντλαίρ είναι η κορυφή και ο στίχος που λατρεύω: “Μέθα για την τέχνη”. Φυσικά έχουμε κάνει και εμείς σπουδαία ποίηση και στέκομαι στον Αλεξανδρινό μας Καβάφη.




ΑΝΤΙΝΟΟΣ
Για πρώτη φορά το ποίημα του μεγάλου λογοτέχνη Φερνάντο Πεσσόα ΑΝΤΙΝΟΟΣ μεταφέρεται στην σκηνή. Πρόκειται για ένα εγκώμιο στον ιδεατό Έρωτα. Ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Αδριανός θρηνεί το χαμό του αγαπημένου του εραστή, Αντίνοου.

Ερμηνεύει ο Στέφανος Κακαβούλης
Μετάφραση: Κώστας Λάνταβος
Σκηνοθεσία: Γιώργος Λιβανός
Κινησιολογία: Μαρία Κωνσταντινίδου
Μουσική: Φώτης Σιριβιγιάν
Φωτισμούς: Σοκώλ Καμτσίνι
Από τις 2 Μαΐου και κάθε Δευτέρα - Τρίτη στο θέατρο Studio Κυψέλης. (Σπετσοπούλας 9 και Κυψέλης)

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα και το έργο
Ο Φερνάντο Πεσσόα είναι ένας από τους σημαντικότερους λογοτέχνες του 20ου αιώνα και αποτελεί μοναδική περίπτωση στα γράμματα. Δημιούργησε εφτά προσωπικότητες – ψευδώνυμα με τα οποία έγραφε. Ο κάθε ένας από αυτούς του φανταστικούς συγγραφείς ανέπτυξε το δικό του προσωπικό ύφος και ιδιαίτερο τρόπο γραφής. Ο πολύπλευρος χαρακτήρας του είναι εμφανής στο έργο που με το πραγματικό του όνομα υπέγραψε και τον έκανε παγκοσμίως γνωστό: “Το βιβλίο της ανησυχίας”. Πρόκειται για ένα βαθύ στοχασμό στην ανθρώπινη ψυχή! Το ποίημα ΑΝΤΙΝΟΟΣ βασίζεται στη γνωστή ερωτική σχέση μεταξύ του Ρωμαίου αυτοκράτορα Αδριανού και του Έλληνα εφήβου Αντίνοου. Όταν ο δεύτερος πνίγηκε οικειοθελώς στα νερά του Νείλου για να σώσει τη ζωή του αγαπημένου ευεργέτη, ο Αδριανός βυθίστηκε σε βαριά θλίψη και έβαλε σκοπό να τον επιβάλει σαν Θεό, στήνοντάς παντού αγάλματά του και δημιουργώντας θρησκεία με το όνομά του. Ο Πεσσόα εμπνέεται από αυτήν την αγάπη και γράφει ένα ποίημα – εγκώμιο στη δύναμη του ιδανικού Έρωτα!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget