11/5/11

Μιχάλης Ηλιού




Ένα παιχνίδι συμπληρωματικής αφήγησης χάριν συνέντευξης…
Ένα παιχνίδι τον σουρεαλιστών όπου οι παίκτες συνέχιζαν την πρόταση από την τελευταία λέξη αγνοώντας τα προηγούμενα.

Από τον Νίκο Γιαβρόπουλο.
Φωτογραφίες Γιώργος Στριφτάρης

Τον συνάντησα στην πλατεία Εξαρχείων, είναι λίγο ανήσυχος είναι άρρωστο το σκυλάκι του.
Η διάθεση να δεις μέσα στο μαύρο αυτό που σε δυσκολεύει και να το αποδεχτείς. Στο βιωματικό μάθημα η leader μου είπε πως όταν με κυριεύει ο θυμός για την αδικία που έχω υποστεί κάνω βόλτα με το σκυλάκι μου. Είναι ο τρόπος που είχα στο υποσυνείδητο και δεν ήξερα αλλά η ανάγκη να κάνω κάτι με αυτό (το θυμό) μου το έφερε στην επιφάνεια.
Στην επιφάνεια τις τελευταίας σου δουλειάς αφήνεις να αναμιχτούν λογίς λογίς σωματικά υγρά.
Σωματικά υγρά, η ενασχόληση (εμμονή) με το σώμα. Η απόφαση μετά το κάψιμο των drugs να χρησιμοποιήσω την τέχνη ψυχοθεραπευτικά μπας και σωθώ λιγάκι. Απαρχή η παιδική μου ηλικία. Με κακοποίηση που είχα υποστεί στο σώμα μου από ενήλικες, όπως κατέβασμα του παντελονιού μου και ξύλο με τσουκνίδες στον ποπό μου από τη θετή μου μανά, τρίψιμο καυτερών πιπεριών στο στόμα , ξύλο με πολλούς τρόπους. Μεγαλώνοντας το συνέχισα, τον μέσα μου πόνο φεύγοντας από το αναμορφωτήριο με βία προς έμενα κόψιμο φλεβών, ενέσιμη ηρωίνη σε σημείο να μην υπάρχουν φλέβες ούτε να μου πάρουν αίμα σήμερα και με βία προς τα έξω στον οποίο δεν ήταν γύρο μου, άρα εχθρός. Αυτός βέβαια ο τρόπος βοήθησε γιατί δεν θα ήμουν εδώ σήμερα.
Σήμερα θα γιορτάσουμε-γιορτάσουν την ανάσταση, ομολογώ πως έχω εχθρική διάθεση απέναντι στη θρησκεία.
Θρησκεία δεν θα υπήρχες αν δεν υπήρχα, πρέπει να είμαι για να είσαι (Χριστός). Δέχομαι και ακούω τα λόγια των άλλων στη ζωή μου. Για μένα είναι ο τρόπος να προχωράω μαθαίνοντας και από τον κάθε μεγάλο δάσκαλο όταν άνοιξε το μυαλό μου πηρά κομμάτια και έκανα μια δική μου σύνθεση η οποία το μόνο κοινό που λένε όλοι οι δάσκαλοι Αγάπη (δίχως (α)δόλο και διατροφή δια-στροφής).
Στα εφηβικά χρόνια μου λόγο πουριτανικών αντιλήψεων και θρησκοληψίας που υπήρχε στο μεγάλωμα μου αποκήρυξα το χριστιανισμό, μετά επέστρεψα όταν όλα καταλάγιασαν με δική μου θέση, πολύ Άγιο Όρος και ψάξιμο γιατί όπως μου είπε ένας μονάχος, φίλος, «επειδή όλες οι θρησκείες λένε το ίδιο μη μολύνεις το βάπτισμα σου» επίσης η αλαζονεία του Χριστού τείνει να γίνει πολλές φορές αληθινή γιατί δεν έχει πει κανείς άλλος «εγώ είμαι ο θεός». από χριστιανισμό πηρά αγάπη από ανατολικές ενέργεια με σώμα και νου, από μουσουλμανισμό σούφι*. παίρνω από το πάνω δίνω στο εδώ και πίσω. (συνοπτικά).
Αυτό που κάνουν τα μέντιουμ οι ενδιάμεσοι αλλιώς η ακόμα καλύτερα οι καλλιτέχνες
Οι ανάγκες των ανθρώπων πολλές φορές λόγο των πρέπει είναι φορεμένες άρα όχι ουσιαστικές και πραγματικές. Έτσι οι άνθρωποι που θέλουν να είναι καλλιτέχνες είναι καρικατούρες του ιδίου τους του εαυτού πολλές φορές είναι ρόλοι. Οι ουσιαστικοί καλλιτέχνες είναι οι άνθρωποι που κάνουν τη ζωή τους μυθιστόρημα που μαζεύουν πράγματα που θα τους βοηθήσουν στο δρόμο το λιγότερο ταξιδεμένο. Όχι από την εθνική. Η πιο αξιόλογη που γνώρισα μέσα από τη ζωή τους η τη δουλεία τους πηγαίνουν η από παράδρομους η από μονοπάτια. Τώρα στο εδώ. Στη χωρά που ζούμε η τέχνη και αυτή που φαίνετε ότι την εκπροσωπούν είναι ένα κόλπο για να παίζουν το παιχνίδι του υπάρχω ντε και καλά από κάτι που θεωρείται ως status σε χώρους πλουσίων για να βγάζουν χρήματα μεταξύ τους και να φτιάχνουν ονόματα.
Φτιάχνουν ονόματα συνήθως οι ομοφυλόδοξοι που ασχολούνται με τον ακτιβισμό.
Δεν θέλω να είμαι επαγγελματίας δεικτικός με τα πάντα αλλά θεωρώ ότι στη χωρά που ζούμε και πάλι είναι ένα θέμα που εκμεταλλεύεται ο καθείς στο χώρο του κατά το δοκούν. Για να αναφέρουμε όμως το gay κόσμο οι πιο συντηρητικοί άνθρωποι που έχω γνωρίσει κρύβονται πίσω από τον ακτιβισμό και βέβαια οι δραστηριότητα τους σταμάτα στην επανάσταση του κώλου τους. Οι περισσότεροι έχουν συμβατές κουραστικές ζωές, γι’αυτό ψάχνονται με ετερόκλητους ενώ άλλοι μένουν στα ghetto που δημιουργούν εγκλωβίζοντας τον εαυτό τους και άλλους σε σύνορα. Γνωρίζω ανθρώπους που χρόνια πάσχιζαν να γίνουν γνωστοί σε κάποιο τομέα σε σχέση με την τέχνη ως ατάλαντοι η μέτριοι όμως επειδή δεν γινόταν τίποτα το γύρισαν στον ακτιβισμό και δωσ’του να τρέχουν σε γάμους στην Τήλο και δωσ’του να βγαίνουν και να αναφέρονται επί παντός επιστητού με παντιέρα κάποια ιδιαιτερότητα και βέβαια πως προσφέρουν αταβιστικά στο <<κίνημα>> και άλλα τέτοια κουλά, που λέει και η φρασεολογία. Για εμένα ακτιβισμός είναι να βοηθάει αυτούς που χάνουν τον δρόμο γιατί μπορεί να είναι και ο ίδιος μας εαυτός.
Ναρκισσεύεται και αντανακλάται σε καθρέφτες- κορμιά ημεδαπών η αλλοδαπών.
Στον κόσμο μου δεν υπάρχουν φυλακές σύνορα. Οι σχέσεις πολλές φορές δεν ολοκληρώνονται η αφήνουν απωθημένα. Στη δική μου φάση το να είμαι ερωτευμένος και να ζω σύγχρονος με το άτομο αυτό μου συνέβη με αλλοδαπό. Με μια καθαρότητα μεταξύ μας δυο ανδρών που αγαπιούνται παίζουν βρίζονται γαμιούνται χωρίς ρόλους όλα ξεκάθαρα χωρίς ταμπέλες. Αυτό είναι ευλογία γιατί σε άλλους δεν συμβαίνει σε όλη τους τη ζωή. Αυτός ο άνθρωπος και πολλοί όμοιοι του μου έμαθαν πως στο ταξίδι της ζωής πατρίδα είναι εκεί που πατάς και πως όποιου διποτε είδους σύνορα είναι πληγές στη γη μας. Οι θύμισες που μου έμειναν από πλειάδα ανθρώπων που πέρασαν από τη ζωή μου (όχι αναγκαστικά ερωτικά) είναι πως θα ‘θελα να τους δω να ανακαλύπτουν τα όνειρα τους με απάτριδος προορισμούς στο στέρνο μου και ας πάνε παρακάτω και ας μην είναι και αυτοί έτσι και αλλιώς αλλοδαποί είναι όλοι οι ταξιδευτές και συνταξιδιώτες.
Συνταξιδιώτες σε ένα κόσμο που καμία φορα η πολλές φορες δεν τον αντέχεις και ψαχνεις έναν κοσμο άλλο με όχημα τα ναρκωτικά.
Οι ουσίες στη ζωή μου ήταν επόμενο πως θα υπήρχαν και θα πορευόμασταν μαζί. Ο μύθος του παρασυρμένου παιδιού με αηδιάζει. Εγώ θα έτρωγα ξύλα η λαμαρίνες για να την ακούσω, να μπω σε άλλους κόσμους να βρεθώ σε άλλους δρόμους (μιλάω για το άνοιγμα του LSD). Μετά από χρόνια, ο λόγος που μεγάλωσα και στην αρχή με βοήθησαν ήταν τα ναρκωτικά.. μετά το κομμάτι που πάντα ήθελα ήταν να μοιράζομαι και να κοινωνώ πράγματα, να δημιουργώ. Δυστυχώς το κύριο ναρκωτικό μου για 15 έτη ήταν πρέζα (ηρωίνη) που είναι και το ψυχικό παυσίπονο.
Παίρνεις απόσταση από τον πόνο, βασιλιάς χωρίς βασίλειο.
Εσύ! Στον ξερό φαλακρό λόφο μα την καρέκλα του θρόνου και το στέμμα. Δυστυχώς η δράση για να έρθει πρέπει να σηκωθείς και να βαδίσεις, έτσι άρχισαν τα προγράμματα για να το κόψω. Πολλοί από αυτούς που απέμειναν υποστηρίζουν πως ήταν καλό-κακό γιατί φτάσαμε σήμερα εδώ ως συνειδητά ευτυχείς μέσο του ψαξίματος του γιατί. Και όχι ασυνείδητα ευτυχείς που είναι κατάκτηση του βλάκα.
Η κατάκτηση του βλάκα όπως αυτή εκφράζεται από τη συμπεριφορά του, από το βλέμμα του όταν σε περιεργάζεται δεν καταλαβαίνει, μπορεί και να σου αφήσει ανεξίτηλα σημάδια σαν από tattoo.
Μέσα από τις υποκουλτούρες της μουσικής που μεγάλωσα σε drugs and music είναι και η κουλτούρα του tattoo.
Η δική μου φάση ήταν μέσα από το punk μιας και ήμουν παιδί του. Με σύμβολα όπως το dk που ήταν το πρώτο tattoo που σημαίνει Dead Kennedy’s ένα punk γκρουπ αλλά και ένα ανθρωπάκι ίσως, μια βόμβα ένα ποντίκι τα κλασικά punk σύμβολα του ανήκω σε κάτι που αναγνωρίζαμε από την εμφάνιση από ομοίους μου, ένας κώδικας. Τώρα τα άλλα με μόδες και άλλα κουραστικά ας μην τα αναφέρω. Στην μετεξέλιξη τους τα δικά μου σε ένα πιο συμπαντικό πια, τα τροποποίησα σε μη συγκεκριμένα κατηγοριοποιημένα tattoo αλλά πιο αμβλυμμένης αντίληψης. Όπως σε όλα όμως όπως προείπα η ανάγκη των ανθρώπων να κάνουν κύκλους μας φέρνει σε μιμήσεις άλλων παλαιότερων εποχών που έκαναν piercing -tattoo είναι και μια αντιδιαστολή στο σήμερα σε σχέση με την τεχνολογία. Τέλος πάντων όταν ψάχνεις τον εαυτό σου και αποζητάς την ευτυχία σε σχέση με το έξω δεν έχει και τόση σημασία.
Δεν έχει σημασία πια ο έρωτας αυτός που προέρχεται από την ανάγκη, την ανταλλαγή, το χρήμα, την πορνεία.
Είναι θέμα που διχάζει ανάλογα με τον άνθρωπο τα βιώματα αν είναι στερημένο άτομο, ρηχό, που αρκείται στο ψεκάστε σκουπίστε πετάξτε. Σε διάρκεια τεσσάρων χρόνων είχα σχέσεις με άτομα του είδους, που πρόσχημα έχουν τα χρήματα, είναι άλλοθι, απλός προσπαθούν να τα ερωτευτούν να τους δώσουν σημασία να γίνουν σημαντικά. Τώρα η άλλη μεριά ποτέ δεν θα τους πει την αλήθεια που ξέρει, θα κόπιαζε να το καρπωθεί. Πιστεύω τώρα πια πως στην αντρική πορνεία υπάρχει το δοκιμάζω διάφορα πράγματα και στην ενηλικίωση τα αφήνω πίσω μου. Τα περισσότερα τσόλια είναι πια παντρεμένοι ενήλικες.
Ενώ αυτοί που πάνε μαζί τους παραμένουν εκεί και περιμένουν τα επόμενα τσόλια, για πάντα θα περιμένουν είναι εξαρτημένοι από το sex λόγο απωθημένων.
Ο μεγαλύτερος μου έρωτας είναι παντρεμένος με παιδιά και ευτυχισμένος ενήλικας με τα προβλήματα του…
Αλλά άλλου.

1 σχόλιο:

the elf at bay είπε...

Όταν η θρησκεία πετάξει τα δόγματα τότε μπορούμε να μιλήσουμε για διάλογο και κατανόηση. Αλλά αυτό δεν θα γίνει ποτέ οπότε ας κοιτάει την τύφλα της κι ας αφήσει τους έλληνες gay πολίτες να πράττουν με βάση την συνείδηση και τον προσωπικό πολιτισμό τους.

Ενδιαφέρουσα συνέντευξη.

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget