8/5/11

Μιχάλης Δέλτα



Συνέντευξη Γιώργος Παπαστογιαννούδης
Στο πρώτο μας ραντεβού για τη συνέντευξη με το Μιχάλη Δέλτα, με έστησε, παρόλο που θα συναντιόμασταν σπίτι του. Ξεχάστηκε και βρέθηκε στην Κρήτη. Πέντε ημέρες μετά καθόμασταν στον καναπέ του. Αυτά που μας λέει, μόνο ανέμελα δεν είναι..
Είσαι από τους πρώτους μουσικούς στη χώρα μας που καταπιάστηκε με την ηλεκτρονική μουσική, όταν αυτή βρισκόταν στη γέννηση της. Τι συνέβαινε εκείνα τα χρόνια;
Στην εφηβεία μου, εκεί γύρω στα δεκατρία μου, άκουγα Joy Division, New Order, Bauhaus, μουσικές δηλαδή που είχαν ένα πιο ιδιαίτερο άκουσμα. Μέσα τους υπήρχαν τα πρώτα ηλεκτρονικά ψήγματα. Στα τέλη των 80s γινόμαστε μια παρέα με τον Κωνσταντίνο και άλλα παιδιά που πηγαίναμε στα clubs σχεδόν κάθε βράδυ για να χορέψουμε τo νεοφερμένo τότε acid house. Αυτός ο ήχος ήταν σχεδόν ισοπεδωτικός για τα αυτιά μου, ένιωσα πως κάτι συμβαίνει στη μουσική, κάτι αλλάζει. Ως τότε είχαμε συνηθίσει στο στερεότυπο πως η μουσική πηγάζει από μία μπάντα με έναν τραγουδιστή. Ξαφνικά όμως ήρθε μία μουσική που δεν έχει ανάγκη τους τραγουδιστές, είναι instrumental και εκφράζει κατ’ εμέ μελοποιημένα με τον πιο δυνατό τρόπο το θόρυβο του αστικού τοπίου. Δημιουργούσε μια εγρήγορση μέσα μας. Υπήρχαν ήχοι που δεν τους ξέραμε.
Και έτσι ξεκινάτε να πειραματίζεστε και οι ίδιοι μαζί τους;
Η αίσθηση πως με έναν υπολογιστή και ένα σινθεσάιζερ, με ένα πολύ φτωχό και βασικό εξοπλισμό δηλαδή, είχαμε τη δυνατότητα να δημιουργούμε ολοκληρωμένες μουσικές συνθέσεις ήταν μαγική. Αρχίζουμε να συνθέτουμε μελωδίες και να πειραματιζόμαστε με τους ήχους. Ο λόγος όμως που με κέρδισε η ηλεκτρονική, είναι διότι πίστευα πως είναι η μόνη μουσική που θα επηρρεάσει εξ’ ολοκλήρου την μετέπειτα μουσική βιομηχανία. Η εξέλιξη της γινόταν ταυτόχρονα με την εξέλιξη της τεχνολογίας. Ζούσαμε μια επανάσταση. Η σχέση αυτή δημιουργούσε και εξακολουθεί να δημιουργεί καινοτόμους ήχους. Είναι μια μουσική που από τότε που γεννήθηκε (εδώ και περίπου 30 χρόνια δηλαδή) δεν έχει σταματήσει να εξελίσσεται και κατά τη γνώμη μου αυτό θα συνεχιστεί για πάντα. Είναι μια μουσική που ακολουθεί αλλά και προκαλεί την εξέλιξη, και αυτό είναι το μαγικό της στοιχείο.
Τι είναι ο αστικός θόρυβος;
Ο θόρυβος της κοινωνίας, ο θόρυβος των σχέσεων, ο εσωτερικός δικός σου θόρυβος και ο θόρυβος που βρίσκεται μέσα σε μένα. Όλοι μαζί και ο καθένας χωριστά, είναι μελωδίες που προσπαθώ να τις εκφράζω με τις συνθέσεις μου. Όταν γράφω μουσική, γίνομαι διάμεσος και διαυλώνομαι με κάτι που είναι έξω από μένα, αλλά ξεκινάει από μέσα μου. Ναι μεν είμαι ο Μιχάλης που ξέρω, αλλά γίνομαι και κάποιος που μόλις γνωρίζω. Η διαδικασία της δημιουργίας είναι ένα δικό μου εσωτερικό μονοπάτι αναζήτησης. Για να μπορέσω να μπω σε αυτό το δρόμο, χρειάζομαι την απομόνωση μου. Αυτό από μόνο του έχει κάτι μυστήριο και κατ’ εμέ μαγικό.
Πρόκειται για αυτή τη διαδικασία που επικαλούνται πολλοί καλλιτέχνες για τη δημιουργική τους περίοδο, πως τους είναι αναγκαίο να βαδίσουν σε σκοτεινά μονοπάτια για να αξιοποιήσουν το ταλέντο τους;
Το κυρίαρχο συναίσθημα αυτής της διαδικασίας είναι η χαρμολύπη. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για πληθώρα συναισθημάτων, που δημιουργούνται από τους ανθρώπους και τις καταστάσεις, τις πηγές έμπνευσής μου. Είναι σαν να πεθαίνεις, να βγαίνεις από σένα και να γίνεσαι παρατηρητής του τι συμβαίνει γύρω σου, έτσι τουλάχιστον το ερμηνεύω εγώ. Τότε, πρόκειται για μια πολύ μελαγχολική στιγμή. Καθόλου όμως σκοτεινή.
Πότε είσαι σίγουρος πως έχεις ολοκληρώσει ένα τραγούδι;
Μιλάς για τη συνέχεια της δημιουργικής διαδικασίας, που είναι ίδια. Βγαίνω από τη θέση του δημιουργού και γίνομαι παρατηρητής αυτού που έχω γράψει. Μόνο τότε μπορώ να καταλάβω αν έχω ολοκληρώσει αυτό που θέλω να πω.
Τι φοβάσαι να πεις με τη μουσική σου;
Αυτά είναι πολύ δικά μου πράγματα, προσωπικά, που πιστεύω πως δεν αφορούν κανέναν άλλο και τα οποία έχω φροντίσει να δουλέψω με άλλα μέσα και εργαλεία και όχι μέσω της μουσικής. Δε φοβάμαι, αλλά δε θα βάλω τα σκουπίδια μου στη μουσική μου.
Έχεις μιλήσει ανοιχτα για την ψυχοθεραπεία που έχεις κάνει. Σε αυτό αναφέρεσαι;
Και σε αυτό. Η ψυχοθεραπεία είναι ένας άλλος δρόμος που επέλεξα να ακολουθήσω για να αναζητήσω τον εαυτό μου. Το ψάξιμο δε σταματάει ποτέ, αλλά με την ψυχοθεραπεία αισθάνομαι πως μπήκαν σταθερές βάσεις και έβγαλα κάποια λυτρωτικά συμπεράσματα για μένα τον ίδιο. Με βοήθησε να βρω λύσεις.
Έχεις δηλώσει πρόσφατα «ψυχοθεραπεία, ομοφυλοφιλία, μετανάστες, τα ταμπού της Αθήνας του 2011». Γιατί τη θεωρείς ταμπού;
Σκέψου έναν άνθρωπο που είναι χτίστης ή ταξιτζής (χωρίς να θέλω να προσβάλλω, απλά δίνω το στίγμα) να πει στον κύκλο του πως κάνει ψυχοθεραπεία. Θα τον αντιμετωπίσουν σα να είναι τρελός. «Είναι ψυχάκιας, ψυχασθενής, δολοφόνος;», θα αναρωτηθούν οι οικείοι του. Αυτά είναι τα πρώτα που θα σκεφτούν. Θα του προτείνουν να πάρει φάρμακα. Γιατί αυτό αρέσει στον Έλληνα, θεωρείσαι συλλήβδην τόσο ψυχολογικά διαταραγμένος που περιθωριοποιείσαι από την κοινωνία, όπως οι κοινότητες των ομοφυλόφιλων που θέλουν να τις βλέπουν ως μειονότητες ή των αλλοδαπών. Για αυτό τα βάζω όλα αυτά σε μια επικεφαλίδα. Πίσω από όλο αυτό κρύβεται άγνοια και φόβος.
Το ταμπού της ομοφυλοφιλίας πηγάζει από τους ετεροφυλόφιλους ή από τους ομοφυλόφιλους;
Δυστυχώς και από τους δύο. Ωστόσο οι ομοφυλόφιλοι έχουμε μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης, διότι εμάς αφορά άμεσα. Εγώ δεν αντιμετωπίζω την ομοφυλοφιλία ως ιδιαιτερότητα. Την αντιμετώπιζα έτσι, όταν ήμουν στα δεκαεφτά μου. Μιλάω ανοιχτά για αυτήν, διότι σιχαίνομαι την υποκρισία.
Τι φοβάται κανείς για να μιλήσει ανοιχτά για την ομοφυλοφιλία του;
Ο μεγάλος φόβος νομίζω είναι να μην το μάθουν οι γονείς του. Η οικογένεια μου, όπως και οι άνθρωποι που βρίσκονται δίπλα μου, γνωρίζουν τις επιλογές μου. Δεν τους έχω δηλώσει κάτι, αλλά έχω μιλήσει για τους έρωτές μου και έτσι πρέπει να είναι τα πράγματα. Αν κρατάς μυστική τη ζωή σου και υποκρίνεσαι, δε θα καταφέρεις ποτέ να αγαπήσεις τον εαυτό σου.
Ούτε να ερωτευθείς μπορείς...
Έρωτας; Τι είναι αυτό; Στην Αθήνα σήμερα, δύο άντρες είναι σχεδόν αδύνατο να είναι μαζί για πολύ καιρό ή εν πάσει περιπτώσει για όσο το επιθυμούν. Όσο κουβαλάνε άλυτα τα προβλήματα από τις οικογένειες τους και όσο εξακολουθούν να έχουν προβλήματα με τη σεξουαλικότητα τους, όντας εξαιρετικά ενοχικοί με αυτή, τόσο θα οδηγούνται με σεξουαλική μανία στην αποφυγή του συναισθήματος και των αληθινών δεσμών.
Χωρίς έρωτες δε θα «χρειάζεται» να μιλήσουν και στους γονείς όμως…
Είδες πόσο μεγάλο ρόλο παίζει αυτός ο φόβος τελικά; Είναι απαραίτητο κατ’ εμέ να έρθουν οι συγκυρίες κάποια στιγμή στη ζωή σου, που θα μπορέσεις να ζήσεις έτσι όπως είσαι και ανοιχτά απένταντι στους γονείς σου. Αν δεν το κάνεις, χάνεις μία πολύ μεγάλη ελευθερία και επίσης τους στερείς τη δυνατότητα να σε αγαπήσουν πραγματικά. Αν, όταν το κάνεις, είσαι ερωτευμένος, τότε έχεις καταφέρει να ξεπεράσεις όλους σου τους φόβους.
Οι γονείς τι φοβούνται;
Τί θα πει ο κόσμος.
Όχι το ότι δε θα κάνεις οικογένεια;
Αυτό έρχεται μετά. Που και αυτό είναι μια πάλη της κοινωνίας. Δεν καταλαβαίνω, όμως. Εγώ που δεν έκανα οικογένεια, τι δεν έχω; Έναν απόγονο;
Δεν είχες ποτέ αυτήν την ανάγκη;
Το είχα σκεφτεί και είχα προσπαθήσει να υιοθετήσω, αλλά δεν έκατσε. Η πατρότητα είναι πολύ έντονο στοιχείο της ψυχοσύνθεσης μου.
Σε ενοχλεί που δεν έχεις ανοιχτά το δικαίωμα να υιοθετήσεις;
Υπάρχουν τόσοι άλλοι τρόποι. Τα πράγματα δεν γίνονται από τη μια μέρα στην άλλη. Θα ήταν ευτυχές αν είχα ανοιχτά το δικαίωμα, αλλά τα εμπόδια υπάρχουν για να τα ξεπερνάμε. Και αν το κάνω εγώ, το κάνεις εσύ… κάποια στιγμή τα πράγματα θα άλλάξουν. Υπήρχε ένα gay bar, τωρα υπάρχουν 15.
Θα ψήφιζες κάποιον που θα είχε στο πρόγραμμα του την θεσμοθέτηση του γάμου των ομοφυλοφίλων και θα επέτρεπε την υιοθεσία παιδιών από ομοφυλόφιλα ζευγάρια;
Ενδεχομένως, αλλά αυτό δε συνιστά ολοκληρωμένο πρόγραμμα. Πρωτίστως θα με ενδιέφεραν οι θέσεις του για την παιδεία. Εκεί υστερούμε και από εκεί ξεκινούν όλα τα κακά της κοινωνίας μας. Σήμερα έχουμε να κάνουμε με τέτοια μεγάλη τυποποίηση των μυαλών των παιδιών. Τους θέλουν (σσ. οι γονείς τους) γιατρούς και δικηγόρους και ακόμη χειρότερα δημοσίους υπαλλήλους. Στα σχολεία πρέπει να μπουν οι τέχνες και δεν αναφέρομαι μόνο στη μουσική. Τέχνη είναι να ζυμώνεις και ψωμί. Μόνο μέσα απο την τέχνη οι άνθρωποι εκφράζονται δημιουργικά και αφυπνίζονται. Χέσε τα μαθηματικά και τις χημείες. Απαραίτητα και αυτά, αλλά οι βάσεις πρέπει να δίνονται μέσα από τις τέχνες εκεί όπου ο άνθρωπος μαθαίνει να δημιουργεί.
Η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση θα έπρεπε να είναι υποχρέωση της εκπαίδευσης;
Είναι κατ' αρχήν υποχρέωση της οικογένειας. Και όχι με την στενή έννοια του σεξουαλικού προσανατολισμού, αλλά πρέπει οι γονείς να μαθαίνουν στα παιδιά τους να αγαπούν το σώμα τους. Πρέπει η οικογένεια, κατ’ επέκταση και η εκπαίδευση, να δείξει σε ένα παιδί που γεννήθηκε με κάποια περιττά κιλά, πως μπορεί και αυτό να εκπέμψει ερωτισμό στους άλλους, παρά τη διαφορετικότητα του. Πρέπει να μάθουμε να αγκαλιάζουμε την διαφορετικότητα. Και αν αυτό συμβαίνει όταν είμαστε μικροί, τόσο πιο ενδιαφέρουσες και ουσιαστικές θα είναι οι ζωές μας. Η παιδεία «χτίζει» την κοινωνία.
Θα ήμασταν και πιο δεκτικοί απέναντι στους μετανάστες;
Σαφώς και θα τους αντιμετωπίζαμε διαφορετικά. Θεωρω ανήθικο, χυδαίο και πολιτικά ασυνείδητο το κέντρο της πόλης να είναι σε αυτή την κατάσταση. Το κέντρο της πόλης είναι εκείνο που μετράει τον παλμό της. Δεν έχω δει πιο σκληρό και άσχημο πρόσωπο από της Ομόνοιας. Όσες φορές έχω επιχειρήσει τον τελευταίο καιρό να διασχίσω πεζός τους γύρω δρόμους, χέστηκα πάνω μου. Πρεζάκια ανεξέλεγκτα να παίρνουν τη δόση τους κυκλοφορώντας ανάμεσα σε άλλους ανθρώπους καθημερινούς μη χρήστες, πόρνες και μετάναστες αβοήθητοι, για τους οποίους η πολιτεία δε δίνει δεκάρα. Το κάθε κεφάλι κοστίζει κάποια φράγκα. Τι γίνονται αυτά τα λεφτά; Τι κάνει ο Δήμος; Που είναι όλοι οι φορείς; Το θέμα μου δεν είναι να βρίσκω οάσεις μέσα στην πόλη μου, για να νιώθω ασφαλής και να κρύβω το πρόβλημα κάτω από τα χαλί. Εγώ θέλω ολόκληρη η πόλη να είναι μια όαση. Και περισσότερο από φόβο, νιώθω θλίψη για την τωρινή της κατάσταση.
Ζούμε σε μια κρίση την οποία οι περισσότεροι εντοπίζουν στις τσέπες τους και είναι λογικό αφού αυτό είναι το άμεσο, επιφανειακό και άρα εύκολα αντιληπτό στοιχείο της. Είναι τόσο κακό να κατεβάζει κάποιος τη μουσική σου δωρεάν από το ίντερνετ; Έχεις θυμώσει με αυτό στο παρελθόν.
Ήμουν θυμωμένος. Όταν εγώ επικοινωνώ τη δούλεια μου μέσα από ένα cd και δεν βγάζω πια λεφτά από αυτό, σου κάνω την ερώτηση «για ποιο λόγο το κάνω;». Έχω κάποιες αξίες που σέβομαι απέναντι στο τι είναι μουσική και στο τι είναι φορέας της μουσικής. Είναι δικαίωμα σου να κάνεις κάτι τσάμπα, όπως και το κάνω, συμμετέχοντας δωρεάν κάπου που θεωρώ πως η ανταμοιβή που παίρνω είναι άλλου είδους και όχι οικονομική, και αυτό με ευχαριστεί. Όμως θέλω να ζω από τη δουλειά που κάνω και γουστάρω και δεν είναι όμορφο να μην πληρώνομαι από αυτή. Θεωρώ πως το free downloading είναι ασυνείδητη πράξη.
Γιατι μετά από 25 χρόνια παρουσίας στη χώρα μας, είτε ως ντόπια, είτε ξενοφερμένη, δεν έχει γίνει η ηλεκτρονική μουσική κομμάτι της κουλτούρας μας;
Έχει να κάνει με τη θέση της Eλλάδας πολιτιστικά. Ο Έλληνας έχει σκληρότατες πεποιθήσεις για τα πάντα. Έχει λοιπόν συνυφασμένη και τη διασκέδαση με τα λαϊκά τραγούδια. Η έξυπνη μπίζνα του ελληνικού στίχου που καλλιεργήθηκε στα σκυλάδικα από το ‘90 και μετά, καλλιεργήθηκε διότι ήταν φτηνή και ταίριαξε στα μυαλά και τις αντιλήψεις του περισσότερου κόσμου. Και όταν όλα τα κλασσικά μίντια σου πλασάρουν αυτό ως κατεστημένο, δεν μπορεί η ηλεκτρονική μουσική να είναι κομμάτι της κουλτούρας του Nεοέλληνα. Κομμάτι της κουλτούρας είναι η χυδαιότητα της τηλεόρασης και ό,τι έχει αποκομίσει από αυτή. Είμαστε φραπέ - τυπάκια στις πλατείες.
Έχει περάσει όμως πια και μια δεκαετία πάνω κάτω, που υπάρχουν και εναλλακτικοί τρόποι ενημέρωσης...
Τι ωραία που είναι τα σόσιαλ μίντια... Τι καταπληκτικά... Αν τα χρησιμοποιήσεις σωστά, πόσο καλό μπορούν να σου κάνουν... Μία παγίδα έχουν και έχουμε πέσει σε αυτή. Να νομίζεις πως κάνεις επανάσταση, χωρίς καν να σηκωθείς από τον καναπέ σου. Αυτό που κάνει και ο Λαζόπουλος δηλαδή, το προπατορικό αμάρτημα του Facebook. Βάζει τα πιο καυτά θέματα που αφορούν την κοινωνία στο γυαλί, φωνάζει, βρίζει, θάβει και τελικά μας εκτονώνει. Εκτονώνει το μίσος και το θυμό που έχουμε ο ένας για τον άλλο και τελικά δε μας ξεσηκώνει. Δε μας αφυπνίζει. Μας στέλνει ήρεμους για ύπνο με την ψευδαίσθηση πως κάναμε το χρέος μας.
Στην Αίγυπτο όμως ξεσηκώθηκε όλος ο λαός από το Facebook.
Ναι, αλλά στην Αίγυπτο προφανώς υπάρχουν κάποιες δομές στην κοινωνία, που, όπως φαίνεται, εδώ μας λείπουν.
Γιατι δεν ξεσηκωνόμαστε σε όλα αυτά που συμβαίνουν;
Γιατί ακόμα δεν έχουμε πεινάσει πραγματικά.
Θα κατέβαινες στο δρόμο εσύ;
Έχω κατέβει για πράγματα που τα θεώρησα πολύ βίαια και προσβλητικά. Όταν έκαψαν όμως την Πελοπόνησσο, δεν μπόρεσα να δεχτώ τη σιωπηλή διαμαρτυρία με τα μαύρα μπροστά στο Σύνταγμα. Προτίμησα να είμαι κάπου άλλου. Το θεωρώ γελοίο. Θεωρώ γελοίο σε μία τόσο βίαιη στιγμή να σιωπάς. Απλά δεν ακολουθώ αυτή την τακτική διαμαρτυρίας εγώ ως Μιχάλης. Πιστεύω πια, πως πρέπει ο καθένας μας να αναλάβει τις ευθύνες του σε ατομικό επίπεδο και σιγά σιγά, αυτό θα περάσει στο συλλογικό κομμάτι της κοινωνίας. Ένας βασικός λόγος που δεν πιστεύω και τόσο πια στον αγώνα στο δρόμο, είναι γιατί μας την έχουν στημένη εδώ και καιρό . Όταν συμβαίνει κάτι, όταν ο κόσμος κατεβαίνει να διαμαρτυρηθεί, τα έχουν κάνει έτσι, ώστε πάντα να το «σπάνε». Βάζουν δικούς τους, καίνε τράπεζες, σκοτώνουν κόσμο, κάνουν τρία τέσσερα πολύ ακραία γεγονότα, και τελικά αμαυρώνεται η ιδέα και ο σκοπός. Για μένα το πιο ιδανικό θα ήταν να πάψει να λειτουργεί οτιδήποτε μέσα στην Αθήνα και κατ’ επέκταση στη χώρα. Να μην πάει κανείς στη δουλειά του για μία εβδομάδα, να μην πληρώσει κανείς λογαριασμούς. Δεν μπορούν να βάλουν 10 εκατομμύρια ανθρώπους στη φυλακή. Αλλά αυτό δε γίνεται, γιατί υπάρχουν οι γενιές που φοβούνται και εσύ, σαν αλυσίδα, γίνεσαι επίσης κοινωνός αυτού του φόβου. Φοβάσαι για αυτούς που αγαπάς και τελικά θυσιάζεσαι στο βωμό της ηλιθιότητας, αντί να δεις τι θα κάνεις εσύ για σένα.
Ο καλλιτέχνης έχει ευθύνη να σπρώξει τον κόσμο, να του δείξει τον δρόμο;
Έχει σίγουρα τη δύναμη. Ευθύνη δεν ξέρω αν έχει. Αλλά δεν το κάνει κανείς. Και πόσο μάλλον αυτοί που έχουν δύναμη στα καλλιτεχνικά δρώμενα. Αυτού του είδους οι «καλλιτέχνες» πια, είναι οι πιο βολεμένοι από όλους. Καλλιτέχνης όμως είναι αυτός που αφυπνίζει. Ο ρόλος του είναι να παρασύρει, όχι να σέρνεται.
Υπάρχουν ακούσματα σου που ντρέπεσαι να μοιραστείς;
Όχι ρε συ. Έχω χορέψει Καίτη Γαρμπή. Η Καίτη μου είναι συμπαθής. Μου αρέσει. Δεν είναι ντροπή να ακούς αυτή τη μουσική. Δεν σημαίνει βέβαια ότι θα πάω και στα μπουζούκια. Τα μπουζούκια είναι πολύ ξένο σώμα για μένα. Έχω πάει δύο φορές στο μπαρ και τη δεύτερη φορά γυρίζει και μου λέει η μπαργούμαν «Δεν περνάτε και πολύ καλά ε;». Εντάξει, γέλασα.

26 σχόλια:

the elf at bay είπε...

1. Για το coming out στους γονείς: Πιστεύω ότι έχει περισσότερη σημασία να το κάνεις όταν αποφασίσεις να συζήσεις με κάποιον. Στο ξεκάρφωτο να δηλώσεις ότι γλύφεις ψωλές στους γονείς σου, μεταφέρεις όλον αυτόν τον μπόγο σε αυτούς κάτι που πρέπει να αποφεύγεται πιστεύω.

2. Για το θέμα της σχέσης μεταξύ 2 αντρών: Έχω καταλάβει ότι όλα παίζονται στο θέμα εξουσίας του ενός προς τον άλλον. Αν ο άλλος υποχωρεί και 'λουφάζει', τότε η σχέση μπορεί να δημιουργηθεί, διαφορετικά δεν....

3. Ο λαός στην Αίγυπτο ξεσηκώθηκε αλλά όχι από το fb. Σαφώς υπήρχαν άνθρωποι που έγραφαν και καλούσαν σε βοήθεια αλλά μην θεοποιούμε αυτά τα μέσα.

4. Για τον Λαζόπουλο μια χαρά τα λέει αφού οι χάνοι που παρακολουθούν Λαζό νομίζουν ότι αντιπροσωπεύει την φωνή της επανάστασης, τα ίδια σκατά είναι με αυτούς που λοιδωρεί είναι.

Καλημέρα.

pisoglendis είπε...

1. σίγουρα το coming out για να το κάνεις πρέπει να εισαι έτοιμος..
πρέπει ομως να το κάνεις..
δικαιολογίες για την αναβολή του θα βρίσκεις πάντα πολλές.

καλημέρα

the elf at bay είπε...

Δεν είναι δικαιολογία νομίζω η μη εφαρμογή του, όσον αφορά στους γονείς. Τι φταίνε να τους φορτώσεις άλλον έναν μπόγο που δεν μπορούν να τον διαχειριστούν; Δεν σε κάνει καλύτερη αδερφή ούτε περισσότερο ακτιβιστή η ομολογία: πάρτε το και κάντε το ό,τι θέλετε, εγώ το είπα, ξαλάφρωσα.

Καλημέρα.

pisoglendis είπε...

για σένα θα το κάνεις
πιστεύεις οτι το ψέμα ειναι καλύτερο απο την αλήθεια δηλαδή?
οι γονείς σου αν έπρεπε να χωρίσουν δεν θα το έκαναν για να μην σου φορτώσουν ενα μπόγο?
ειναι καλύτερο να τους λες οτι τα Σάββατα βγαίνεις με τη γκόμενα?
καλύτερο ακτιβιστή δεν σε κάνει τίποτα
γιατί απλά ο ακτιβισμός δεν υπαρχει

σε κάνει να νιώθεις εσυ καλύτερος άνθρωπος
καταρχήν κρύβοντας το εσυ ο ιδιος αποδέχεσαι μέσα σου οτι κανεις κατι πολύ κακό
επειδή δε νιώθω οτι κάνω κάτι κακό γλύφοντας ψωλές..
γιατί για την μάνα μας να ειναι καλό και για εμάς κακό ?
γ αυτό και το λέω
οταν φυσικά ειμαι έτοιμος

the elf at bay είπε...

Διαφωνώ έτσι όπως το θέτεις αλλά οκ!

pisoglendis είπε...

που διαφωνείς και τι προτείνεις?

the elf at bay είπε...

Δεν το θέτω σε βάση 'καλού-κακού', μανιχαϊστικά δηλαδή αλλά περισσότερο στο κομμάτι ευθύνης και αποτελέσματος που έχουμε απέναντι σε πρόσωπα που αγαπάμε.

pisoglendis είπε...

και η ευθύνη μας ειναι να λέμε ψέματα σε άτομα που αγαπαμε ?

the elf at bay είπε...

Το βλέπεις πολύ απόλυτα ρε παιδί. Αλήθεια-Ψέμα. Δεν είναι όλα έτσι.

pisoglendis είπε...

σε ρωτάω να μου πεις πως ειναι ομως και δεν μου λές..
δεν μπορούν τα αγαπημένα μας πρόσωπα να ζουν στο χρυσό κλουβί και να μην μαθαίνουν τίποτα για να μην τους στεναχωρούμε
πρέπει να καταλάβουν οτι για την δική μας ζωή θα αποφασίσουμε και θα επιλέξουμε εμείς.
Τους αρέσει δεν τους αρέσει γιατί και οι ίδιοι αυτό κανουν
γιατί απο εμάς να ζητάνε το αντίθετο?

the elf at bay είπε...

Μα ούτως ή άλλως αυτό που μας αρέσει κάνουμε. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι δεν φταίνε οι γονείς μας σε τίποτα να επιφορτιστούν ένα άχθος το οποίο δεν θα ξέρουν πώς να το χειριστούν. Κατανοώ ότι η αλήθεια πρέπει να ειπώνεται αλλά σε πολλές περιπτώσεις και η διπλωματία είναι επιβεβλημένη. Το ότι δεν λέω στην μάνα μου ότι είμαι αδερφή, αυτό δεν σημαίνει ότι την αγαπάω λιγότερο ή την αγαπώ με μια σχηματική μορφή συμπόνοιας. Δεν φταίει σε τίποτα να της αναγγείλλω την δική μου αναπηρία μόνο και μόνο για να δείξω ότι δεν φοβάμαι. Θέλει τακτ αυτό και λογική. Όλα αυτά όμως τα αναφέρω εφόσον δεν συζώ με κάποιον. Διαφορετικά θα το πω με διαλλακτικό και 'προσεγμένο' τρόπο. Θέλει ευαισθησία το θέμα, δεν είναι εύκολο.

pisoglendis είπε...

εμ πες το οτι θεωρείς τον εαυτό σου ανάπηρο να καταλάβουμε..
εκει διαφωνούμε μάλλον
επι της ουσίας
εγω πάλι δεν νιώθω οτι φορτίζω την μάνα μου με προβλήματα
και επίσης ενω εσυ την αγαπάς το ιδιο
αυτή αγαπάει κάτι που δεν υπάρχει
εναν st8 δηλαδή
κάτι που δεν εισαι
εσυ γλύφεις ψωλές και αυτή ονειρεύεται νύφες..
φρικιαστικό μου φαίνεται
αλλά ο καθένας εχει την ελευθερία να επιλέγει τι θα κάνει
και πως θα διαχειριστή την "αναπηρία του "

pisoglendis είπε...

επισης για να μην την πληγώσεις να κάνεις οικογένεια και 5 παιδιά
συνεχίζοντας να γλύφεις ψωλές στης δημόσιες τουαλέτες
και οταν θα σε λυστεύουν τσόλια να μην το λές πουθενά για να μην φορτιστεί η μανούλα..

αν σε βρουν κάπου σφαγμένο η ακουστεί κάτι θα πουν
Ελα ρε αποκλείετε
εχει οικογένεια και παιδία..

και η μαμα θα κοιμάται ήσυχα
πούστιδες είμαστε εμείς
ο γιός της έχει οικογένεια

the elf at bay είπε...

Καταρχήν μην σε πιάνει το αδερφίστικο γιατί σε χαλάει. :-)

Δεύτερον η λέξη αναπηρία υφίσταται από αυτήν ακριβώς την αντίδρασή σου.

Τρίτον διάβασε το λινκ γιατί θεωρώ αναπηρία την όλη φάση και μετά ξαναμιλάμε αν θες. Γενικά :-)

http://theelfatbay.blogspot.com/2010/01/blog-post_25.html

pisoglendis είπε...

το αδελφίστικο είναι στην φύση μου γιατί είμαι αδελφή
αλλά προφανώς για σένα κάτι αρνητικό ...
μιας και ανάπηρο

το κείμενο σου το έχω διαβάσει
και μάλιστα και στο facebook
έχει ενδιαφέρον να δεις τι σχόλια πήρε εκεί
δεν έχω να πω κάτι άλλο
απλά διαφωνούμε απόλυτα και ριζικά στον τρόπο που το βλέπουμε το θέμα
το θέμα εχει να κανει πάντα με τη ματιά και τα βιώματα ...

the elf at bay είπε...

Μην ξεχνάς τον εθελοτυφλισμό. Σημαντικό φορτίο στο ήδη βαρύ φορτίο αυτής της 'αστικής διαστροφής', όπως είπε κι ο συγγραφέας Αύγουστος Κορτώ στην συνέντευξη που μου παραχώρησε στο μπλογκ.

Επίσης οι αναπηρίες υπάρχουν πράγματι, δυστυχώς, αλλά υπάρχει πάντα η ελπίδα για καλυτέρευσή τους. Αυτό που δεν βλέπουμε εμείς οι αδερφές (και δεν το λέω υποτιμητικά) είναι ότι ο συναισθηματικός μας μπόγος, μας εμποδίζει πολλές φορές να βλέπουμε την δική μας gay ιδιοτέλεια και υστερία.

Είμαι σίγουρος για το τι θα έγραφαν τα σχόλια στο fb αλλά αδιαφορώ όχι γιατί είμαι υπεράνω αλλά γιατί τα σχόλια αυτά δικαιολογούν αυτά που έγραψα ήδη στην 2η παράγραφο.

Εξακολουθώ να σε διαβάζω.

Πολλά φιλιά στην μαμά!

pisoglendis είπε...

Κορτώ ?
ενας ομοφοβικός συγγραφέας δεν ειναι αυτός που δεν μπορεί να αποδεχτεί πως ολοι οι άλλοι βγήκανε στρέητ και τους αρέσουν τα μουνιά αλλά αυτός παρά της υπεράνθρωπες προσπάθειές του είναι ψωλογλύφτης?
Εχει και την πεποίθηση οτι η τιμωρία του πούστη ειναι το aids
τραγικό
..κρίμα.. νέο παιδί

ούτε εμένα με αφορούν τα σχόλια στο f.b απλά προς ενημέρωση σου το είπα.
Μπορώ να έχω και δικη μου άποψη δεν περιμένω να δω τι θα γράψουν στο f.b για ένα κείμενο.

Το Θέμα με τις αναπηρίες είναι ότι δεν βλέπω να προσπαθεί κανείς για την καλυτέρευση τους ισα ισα
περισσότερο προς την συντήρηση της υστερίας κακίας και απωθημένων μας βλέπω να πηγαίνει το πράγμα.

φιλιά και στην δική σου μαμά
μόνο μην της πεις οτι είμαι πούστης
δεν θέλω να ταραχτεί
πρέπει πάνω απο όλα να διαφυλάξουμε την ηρεμία της ανθρωπότητας αφήνοντάς την να κοιμάται

the elf at bay είπε...

Δεν θα της πω ότι είσαι πούστης. Ούτως ή άλλως με τέτοιο ψευδώνυμο που έχεις δεν θέλουμε κολαούζους. Από το ύφος σου καταλαβαίνω και βλέπω για ακόμα μια φορά γιατί η ομοφυλοφιλία είναι διαταραχή.

Εξακολουθώ και σε διαβάζω.

pisoglendis είπε...

ε ας την να είναι διαταραχή .. αν και δεν είμαι κριτήριο για να κρίνεις μια ολόκληρη κατηγορία ατόμων
μπορεί να μην είμαι εγώ το υγιές
και να είμαι η εξαίρεση

οσο για το αν με διαβάζεις η οχι
δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να το αναφέρεις...
και εγω σε διαβάζω... πρέπει να το λέω?

the elf at bay είπε...

Το λέω λόγω διαταραχής :-)

Σου δίνω το λινκ της συνέντευξης του Κορτώ στο περιοδικό 10%. Δεν είναι καθόλου ομοφοβικός.

http://www.10percent.gr/old/issues/200710/02.html

Τα λέμε.

pisoglendis είπε...

την έχω διαβάσει την συνέντευξη
του
τον γνωρίζω
γνωρίζω κόσμο που τον γνωρίζει
και εχω διαβάσει και τα βιβλία του...
Εκτός από αυτό με το hiv που το βρήκα τραγικό
είχα διαβάσει ενα που μου είχε αρέσει πολύ
και ενα άλλο ήταν επίσης καλό
δεν θυμάμαι καθόλου τους τίτλους

the elf at bay είπε...

Για να καταλάβω: τι ακριβώς έχει πει για τον hiv; Αυτό που έγραψες πριν ότι είναι η τιμωρία του πούστη; Το είπε κάπου ή το έγραψε σε κάποιο βιβλίο του ή free-press;

pisoglendis είπε...

to yponoei sto vivlio tou

Ανώνυμος είπε...

Πότε θα έρθει εκείνη η ώρα όπου το θέμα της ομοφυλ. θα συζητιέται νηφάλια. Κυνισμός, άρνηση, θυμός, απαξίωση, ενοχή, αναίτια υπεράσπιση κλπ κλπ!

Αναφέρομαι γενικά κι όχι σε σας τους δύο. Ως διαπίστωση κι όχι για να κρίνω ή να το παίξω έξυπνος.

The elf, κάτι μ αρέσει σ αυτό που θέλεις να πεις. Θα σε ψάξω στο blog σου. Δεν σε γνωρίζω.

Pisoglendis, κι εγώ σε διαβάζω. Έχεις μια καθαρότητα.

Θα πρότεινα ν αφήσουμε τον καθένα να είναι όπως θέλει να ναι. Το ενδοοικογενιακό σύστημα του καθενός και την λειτουργία του την γνωρίζει μονάχα ο ίδιος. Αρκεί να είναι συχγρονισμένος.
Επίσης, ποτέ δεν πίστεψα ότι κάποια μάνα ή άλλο μέλος έπεσε από τα σύννεφα. Στο κεφάλι μας είναι.

Συγχρονισμό θέλει κι όλα λέγονται στο πλαίσιο της κουλτούρας της κάθε φαμίλιας.

pisoglendis είπε...

Πότε θα έρθει εκείνη η ώρα όπου το θέμα της ομοφυλ. θα συζητιέται νηφάλια.
otan then tha apotelei aitia enoxis


Θα πρότεινα ν αφήσουμε τον καθένα να είναι όπως θέλει να ναι.

afto eipa kai ego
oti o kathenas exei dikaioma na kanei kai an einai afto pou einai
then yparxei logos omos na fortonei olo afto me ena soro dikaiologies pou then exoun kamia vasi
kai na milaei gia arosties astheneies kai metatopisi varous
para na apodextei oti kalos i kakos etsi einai i katastasi

the elf at bay είπε...

@Ανώνυμος

Νά'σαι καλά.

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget