11/6/11

Ο πακιστανός


Ο καύσωνας ήρθε νωρίς φέτος.
Το συνηθίζει τα τελευταία χρόνια.
Κυριακή μεσημέρι ερημιά στο πάρκο.
Όλη η πόλη στις παραλίες τρώγοντας κεφτεδάκια και μιλώντας στο κινητό.
Οι λιγοστοί περαστικοί αυξάνουν περισσότερο την καύλα μου μ' αυτά τα σορτσάκια που αφήνουν ακάλυπτα τα μπούτια και τις γάμπες.
Καπνίζω και κοιτάζω τον ορίζοντα.
Κάποιος διεκδικεί μια θέση στο παγκάκι μου.
Φαίνεται ξένος. Δε δίνω σημασία.
- Τι κάνει;
- Καλά.
- Ψάχνει παρέα;
- Ψάχνω, αλλά δεν έχω χώρο.
- Έχω εγώ. Έλα.
Το σπίτι, ένα αποπνιχτικό υπόγειο διαμέρισμα. Δωμάτιο, κουζίνα, μπάνιο.
Πάτησε το play και άρχισε να σιγοτραγουδά και αυτός τα περίεργα τραγούδια από την πατρίδα του.
Τα άπλυτα πιάτα στο νεροχύτη τα φλερτάρουν οι μύγες.
Ο τοίχος κίτρινος από τα τσιγάρα και το σεντόνι μπέζ από τη βρώμα.
- Περίμενε λέει και πάει στο μπάνιο.
Αφήνει την πόρτα ανοιχτή, γιατί μόνο έτσι χωράει .
Βγάζει τις κάλτσες του και τρίβει τα γεμάτα μύκητες πόδια του με σαπούνι.
Ανοίγω την πόρτα και φεύγω.
...Η ώρα πέρασε
…Όλο και κάποιος θα έχει κατεβεί στο πάρκο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget