13/7/11

Ο Θεόδωρος Γργογοριάδης μιλάει για το Παρτάλι



Δέκα χρόνια το Παρτάλι μετά δεν πέταξε τα παλιόρουχα αλλά τολμάει να κατεβεί στη Πειραιώς 260 για να ξαναπεί την ιστορία του, αυτή τη φορά μόνο του. Δικαιολογημένα άλλωστε, αφού Βαρδάρη δεν υπάρχει πια, ούτε Παράδεισος, ούτε Στάσα, ούτε Αλέκα, ούτε Ρεξ, δεν έχει πια πατρίδα το Παρτάλι. Στο μεταξύ είχε κάνει κάποια περάσματα: το 2003 πήγαμε στο Παρίσι στο Salon de Livre για να το παρουσιάσουμε στα γαλλικά΄ ο Γάλλος εκδότης ήταν ξετρελαμένος και μου ζητούσε και άλλες τέτοιες ιστορίες. Ύστερα στην Θεσσαλονίκη, ένας ορκισμένος φίλος του Παρταλιού, ο Ανδρέας Τσάφος, το ανέβασε στο «Μικρό Θέατρο» δύο φορές με φοιτητές και την ομάδα «Μαύρος γάντζος» σε πολύ πειραματικές και ενδιαφέρουσες εκδοχές. Αποτέλεσε πεδίο μελέτης ειδικά στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης στο Τμήμα Φιλολογίας και Νεοελληνικών Σπουδών. Η καθηγήτρια Μαίρη Μικέ με κάλεσε στο μεταπτυχιακό της τμήμα όπου δίδασκε τις «Μεταμφιέσεις στην ελληνική λογοτεχνία» και το παρουσίασα εκεί προτού ακόμη εκδοθεί. Η ίδια ήταν βασική ομιλήτρια στην παρουσίαση του βιβλίου όταν βγήκε το βιβλίο στον ΙΑΝΟ. Από κάτω, στο κοινό, αρκετά πρόσωπα που πηγαινοέρχονταν στο βιβλίο. Ο Ηρακλής ούρλιαζε από χαρά και μου πρόσφερε μια ανθοδέσμη.


Η ιδέα να κάνω το «Παρτάλι» μονόλογο με απασχολούσε από καιρό. Η κατακερματισμένη του ζωή, δοσμένη με διαφορετικά προσωπεία μέσα στο βιβλίο και η «αυθεντική» του παρουσία στο φινάλε, με έβαζε στον πειρασμό να φτιάξω από τα ίδια υλικά το Παρτάλι, όπως θα μιλούσε χρόνια μετά. Έτσι στρώθηκα και έγραψα τον μονόλογο μην έχοντας κάποιον στο μυαλό μου. Όταν τελείωσε, ωστόσο, ο Χρήστος Στέργιογλου ήταν αυτός που στριφογύριζε στην σκέψη μου. Σε μια ταβέρνα στα Εξάρχεια συναντηθήκαμε και του έδωσα τον μονόλογο. Γνωριζόμασταν από παλιά, αυτός Σαλονικιός και Εβρίτης ήταν ο τέλειος ηθοποιός για αυτόν τον ρόλο. Στην αναζήτηση παραγωγού βρέθηκε ο Στέλιος Κρασανάκης, ψυχίατρος και δραματοθεραπευτής, ερχόταν κι αυτός από τις μέρες της μεταπολίτευσης, υπάρχει μια μνεία και γι αυτόν μέσα στο βιβλίο. Τώρα πια, που σκηνοθετεί και διευθύνει το Φεστιβάλ της Νάξου, μπορούσε να ανεβάσει ένα κείμενο δικό του, δικό μας. Η πρόταση κατατέθηκε στο Φεστιβάλ Αθηνών. Προστέθηκε και ο ενδυματολόγος Κώστας Βελινόπουλος, φίλος. Όλοι μαζί είχαμε συναντηθεί στα υπόγεια της Φιλοσοφικής, στον ΦΟΘΚ, τον Φοιτητικό Όμιλο Θεάτρου Κινηματογράφου. Ίδια στέκια, ίδια βιώματα. Έτσι η θεατρική πρόταση «παρτάλι» είναι μια παλιά φιλική επανένωση και δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς. Θέλει ανθρώπους να γνωρίζουν κάπως τα πράγματα και όσα συνέβησαν.




«Παρενδυσία και (ομο)ερωτισμός, έρωτας πάνω απ’ όλα, ένα θαμμένο παρελθόν, υγρά ξενοδοχεία που στεγάζουν παράνομους έρωτες και ζεστά χρόνια• η Θεσσαλονίκη του Γρηγοριάδη, εδώ, παρελαύνει μπροστά μας με μιαν όμορφη σημαία στα χέρια της - έτοιμη κι αυτή να καεί στις φλόγες του ανελέητου κέρδους: «Εδώ, στη ρωγμή του χρόνου», όπως λέει ένας άλλος Θεσσαλονικιός, ο Νίκος Παπάζογλου.
Το Παρτάλι, ως βιβλίο, δεν είναι μόνον ένα έργο για την αποσάθρωση του Εγώ έναντι του Άλλου• είναι το ίδιο το Εγώ ως Άλλο, η επιθετική ερωτική σχέση του εγώ με ένα άλλο, που δεν μπορεί να υπάρξει μόνο του. Το Παρτάλι, επιπλέον, ως ήρωας του βιβλίου, είναι, καταπώς φαίνεται, η περίτρανη απόδειξη ότι τίποτα δεν είναι προφανές, τίποτα δεν κατακτάται χωρίς τη συγκατάθεση του κατακτώμενου, τίποτα δεν τελειώνεται δίχως, πρώτα, να βγει ο έσχατος μυχός της ύπαρξής μας στο φως»

(Τελευταία αναφορά για το «Παρτάλι» από την Δημήτρη Αθηνάκη, στην Αυγή τον Φεβρουάριο 2011)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget