10/7/12

Τα αλλοτινά χρόνια, τότε που...

 Άκουγα μέρες για κάποια Χριστίνα η αλλιώς γνωστή ως η θρυλική Τέρυ
 αλλά δεν την είχα συναντήσει ποτέ.
Όταν μπήκε στο ahu μαζί με τον Κάλας τον Γιάννη την Μακουέλ
 ήξερα οτι ήταν αυτός ,απο τις περιγραφές.
Υπερβολικά αδύνατος , μεγάλη μύτη , το μπροστινό δόντι σπασμένο
περίσσιο θάρρος πουστροτραβεστί εμφάνιση.
Καμπάνα παντελόνι καρέ ξανθό μαλλί και μια μικροσκοπική τσαντούλα.
Αυτή ήταν η Τέρρυ της εφηβείας μας.

Κάποτε μου είχε πει
"Ολοι κουβαλάνε ένα σταυρό στην ζωή τους. Ο δικός σου έμελλε να ειμαι εγώ."
Αυτό που δεν κατάφερα ούτε εγώ ούτε κανείς ήταν να γεμίσουμε το κενό
να σώσουμε την ζωή του.
Σχολείο ολόκληρο ήταν η Τέρρυ πανεπιστήμιο της ζωής.  

-Εμείς θα πάμε σπίτι μου θέλεις να έρθεις ; μου είπε εκείνο το βράδυ
Στεκόμασταν σ εκείνο το πεζούλι του θρυλικού ahududu
Εδώ που μετέπειτα στούκαρε ενα βράδυ το μηχανάκι της η Ολγα
μας πέταξε νερά η απο πάνω
εδώ που γνώρισα τον Νίκο και χώρισα με τον Χριστόφορο.
 Εδω που μια ολόκληρη γενιά άφησε τα όνειρά της.
Εδώ που τώρα έχει ανοίξει ενα Ιατρείο μικρών ζώων.
Ηταν λοιπόν γραφτό αυτό το μέρος να ειναι πάντα ενα καταφύγιο μικρών απροστάτευτων και κατατρεγμένων 




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget